จงหลิงถูกบิดคอตายคาที่ กลายเป็นศพ
หลังจากนั้นหลี่หย่วนเต้าก็โยนร่างนางทิ้งไว้ข้างทาง
กับศัตรู เขาไม่มีความปรานีใด ๆ
เซียวฉางคงที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเห็นทุกอย่าง
เขาลืมตาโพลง สีหน้าตะลึงงัน ไม่อยากเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้า
ผู้นำกองพลอาวุโสก็มาถึงแล้ว
หลี่หย่วนเต้ากลับกล้าลงมือต่อหน้า สังหารจงหลิงแม่ของเขา!
เขากล้าได้ยังไง?
นี่คือจะไม่ยอมเลิกราจนกว่าชีวิตจะหาไม่อย่างนั้นหรือ?
หัวสมองเซียวฉางคงว่างเปล่า
"แม่..."
"แม่..."
เซียวฉางคงตาแดงก่ำ ค่อย ๆ ทรุดนั่งลงกับพื้น
ร่างของเขาเริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ความกลัว ความเสียใจ และความโกรธแค้นในใจถาโถมเข้าใส่
แม้จะเป็นเซียวฉางคงที่ผ่านประสบการณ์ความเป็นความตายในกองพลยุทธมังกรมานานหลายปี เมื่อเห็นคนที่รักที่สุดตายต่อหน้า ก็ยังแทบคลั่ง
ความเจ็บปวดในใจนั้น ยากจะบรรยาย!
เขาไม่มีทางคาดคิดว่า หลี่หย่วนเต้าจะลงมือฆ่าจงหลิงจริง ๆ
"เจ็บปวดมากสินะ?"
"ตอนนั้นพ่อแม่ข้าติดอยู่ในทะเลเพลิง ตายอย่างน่าสยดสยอง ข้าก็เห็นกับตา!"
หลี่หย่วนเต้ามองเซียวฉางคงอย่างเหนือชั้นด้วยสายตาเรียบเฉย เอ่ยเสียงเย็น
เซียวฉางคงเงยหน้าขึ้นมองด้วยความโกรธ แววตาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า: "แกตายแน่! แกตายแน่! ข้าจะฆ่าแก จะล้างตระกูลแก ล้างทุกคนที่เกี่ยวข้องกับแก! ข้าจะเหยียบหลิ่วเจียงให้ราบ!"
คำพูดนี้
ทำให้จวินจ้านเทียนและคนอื่นอดขนพองสยองเกล้าไม่ได้
หากปล่อยให้เซียวฉางคงบ้าพลังไป เขาอาจจะทำได้ทุกอย่างจริง ๆ!
แต่เมื่อเห็นหลี่หย่วนเต้าอยู่ข้าง ๆ ทุกคนก็ใจชื้นขึ้นมาก
มีแดนเทวะคอยคุ้มกัน ใครกล้าพูดว่าจะเหยียบหลิ่วเจียง?
"ด้วยสิ่งที่แกเรียกว่ากองพลยุทธมังกรนั่น จะฆ่าข้าได้?
"ใครให้ความกล้าแกมา?"
หลี่หย่วนเต้ามองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา ส่ายหน้าเอ่ย: "อย่าว่าแต่ผู้นำกองพลอาวุโสของแผนั่นเลย ถึงกองพลยุทธมังกรทั้งหมดของหลงกั๋วยกมาหมด สำหรับข้า ก็แค่มาหาที่ตาย!"
"บ้าระห่ำ!"
"บ้าระห่ำ!"
เซียวฉางคงทั้งตกใจทั้งโกรธ หันไปมองเจี้ยนอู๋เฟิง: "ผู้นำกองพลอาวุโส ท่านเห็นแล้วใช่ไหม? ไอ้หนุ่มนี่มันหยิ่งผยองขนาดไหน! มันฆ่าคนต่อหน้าท่าน! ท่านออกคำสั่งเถอะ! ยึดหลิ่วเจียงทั้งหมด ข้าจะให้ทุกคนตายเป็นเพื่อนแม่ข้า!"