"ยังมีเรื่องประหลาดแบบนี้ด้วย?"
หลี่หย่วนเต้าฟังคำพูดของฝานโหย่วลวี่แล้วก็แอบตกใจ แต่ไม่นานก็ยิ้มและพูดว่า "แต่จากที่คุณเล่า เรื่องนี้คงไม่ใช่เรื่องโกหก! หล่อนน่าจะฝึกเคล็ดวิชากู่มาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วล่ะ"
"เพราะเมื่อร้อยปีก่อน พวกจอมวิญญาณแห่งหนานหยางก็ปรากฏตัวที่นี่แล้ว!"
คำพูดนี้
ทำให้สีหน้าของเหยียนปี้จิงที่อยู่ตรงหน้าแย่ลงกว่าเดิม
หล่อนมองหลี่หย่วนเต้าและพยักหน้ารับ "ต้องยอมรับว่า ไม่ใช่แค่ฝีมือคุณจะแกร่ง สมองคุณก็ดีไม่เบา!"
หลี่หย่วนเต้ายิ้มแล้วพูดต่อ "ก็แหงล่ะ! ฉันว่าสำนักประตูเหล็กแต่เดิมไม่ใช่สำนักยุทธ์ของหลงกั๋ว แต่เป็นสำนักกู่แห่งหนึ่งของพวกจอมวิญญาณแห่งหนานหยาง! แค่แกล้งทำเป็นฝึกยุทธ์หลงกั๋วบังหน้าเท่านั้นเอง! ให้ตาย... แม้แต่สำนักกระโดดยาที่อยู่ใกล้ชิดยังถูกหลอกได้ ไม่ต้องพูดถึงสหพันธ์ยุทธจักรเลยที่ปกติก็ไม่ค่อยยุ่งอะไรด้วย..."
"ว่าไงนะ!"
"คุณชายหลี่ คุณหมายความว่าสำนักประตูเหล็กไม่ใช่สำนักยุทธ์มาตั้งแต่แรก"
"แต่เป็นสำนักของจอมวิญญาณแห่งหนานหยางรึ?"
ฝานโหย่วลวี่สูดหายใจเฮือกใหญ่ อุทานด้วยความตกใจ
หลี่หย่วนเต้าพยักหน้า "ถ้าฉันเดาไม่ผิด ก็น่าจะอย่างนั้น!"
"ไม่ต้องเดาหรอก ก็เป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว!"
"พวกเราล้วนเป็นลูกหลานของแคว้นจาวาแห่งหนานหยาง!"
"จะบอกให้รู้ก็ได้ ยังไงพวกแกก็ไม่มีโอกาสรอดออกไปจากที่นี่แล้ว!"
เหยียนปี้จิงจ้องมองด้วยแววตาเย็นเยียบ เอ่ยปากอย่างเย็นชา
หลี่หย่วนเต้ายิ้มมองอีกฝ่ายแล้วถาม "ก่อนจะลงมือ ฉันสงสัยอยู่อย่าง พวกเธอจะเอาเตากระโดดยาไปทำอะไร? เห็นว่าเตากระโดดยาตอนนี้ก็ไม่ได้อยู่ในสำนักประตูเหล็กนี่นา! แล้วก็จินไป่เฉิง เศรษฐีอันดับหนึ่งของอำเภอปินโจว ที่ถูกขังอยู่ชั้นล่างของหอคอยเหล็กนี่ ทำไมพวกเธอถึงไม่ฆ่าเขาซะ?"
"คุณรู้ได้ยังไงว่าเตากระโดดยาไม่ได้อยู่ในสำนักประตูเหล็ก?"
สีหน้าของเหยียนปี้จิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย คิ้วขมวดด้วยความสงสัย มองมาอย่างไม่เข้าใจ
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า "เธอไม่จำเป็นต้องรู้ว่าฉันรู้ได้ยังไง ตอบคำถามฉันก็พอ! ถ้าตอบ ฉันจะให้เธอตายอย่างสบาย!"
"ฮ่า ๆ..."
"ให้ข้าตายอย่างสบายงั้นรึ?"
"คุณมั่นใจดีจริง!"