ชั่วอึดใจเดียว
หวงเจียวและหลู่ไข่ต่างกลั้นหายใจ หวาดกลัวจนแทบไม่กล้าหายใจ
พวกเขาเบิกตากว้าง จ้องเขม็งไปที่หลี่หย่วนเต้า ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
เรียกตวนมู่ฉิงมา แล้วบิดหัวหม่าในบ้าด้วยมือตนเองอย่างนั้นหรือ?
คำพูดที่อาจหาญเพียงนี้ เขากล้าพูดออกมาได้อย่างไรกัน?
ตอนแรกพวกเขาคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
แต่เมื่อเห็นหม่าในบ้ากับว่านเทียนเจวี๋ยตาแดงก่ำ เดือดดาลสุดขีด ผู้คนในกลุ่มก็สิ้นหวังอย่างสิ้นเชิง
ตอนนี้พวกเขาถึงรู้ซึ้งแล้วว่าการวางมาดคืออะไร!
เมื่อครู่หลู่ไข่ปลอมตัวเป็นเพื่อนของตวนมู่ฉิง การวางมาดแบบนั้นช่างเล็กน้อยยิ่งนัก!
ตรงหน้า หลี่หย่วนเต้ากำลังวางมาดถึงที่สุด อวดดีถึงที่สุด!
"ถ้าพวกแกไม่อยากตายแบบไม่รู้สาเหตุ ก็รีบไปเรียกตวนมู่ฉิงมา!"
"ไม่แน่ พวกแกอาจมีทางรอด"
หลี่หย่วนเต้าเอ่ยเรียบๆ อีกครั้ง
ว่านเทียนเจวี๋ยสูดลมหายใจเย็นเฮือก ไม่สนใจหลี่หย่วนเต้า หันไปพูดกับหม่าบ้า: "ท่านบ้า ข้าคลุกคลีมาในวงการหลายปี เห็นคนวางมาดมามากมาย เห็นพวกอวดดีมาไม่น้อย แต่ไม่เคยเจอของวางมาดที่อุกอาจถึงเพียงนี้เลย!"
"ปากก็เอาแต่เรียกพี่สาวฉิงมา แล้วยังให้พี่สาวฉิงฆ่าเรา! แกว่า ตอนนี้จะจัดการเขายังไงดี?"
หม่าในบ้ามีสีหน้าโกรธแค้นจัด เขากัดฟันกรอดๆ
ได้ยินคำของว่านเทียนเจวี๋ย เขาพยักหน้า: "อวดดีไม่มีขอบเขตจริงๆ! ท่านเจ้าสำนักว่าน มีความคิดเห็นอย่างไร? จะให้เราเรียกพี่สาวฉิงมาจริงหรือ?"
"ไม่เรียกแน่นอน!"
"เด็กเวรกระจอกอย่างนี้ จะให้พี่สาวฉิงมาจัดการ พวกเราสองคนไปตายซะดีกว่า!"
ว่านเทียนเจวี๋ยหัวเราะเยาะ ส่ายหน้า "แต่ครั้งนี้เขาถือว่าไม่ให้เกียรติพี่สาวฉิงโดยสิ้นเชิง ทั้งยังดูหมิ่น หมางเมินไม่เห็นพี่สาวฉิงอยู่ในสายตา! เรื่องนี้ ข้าว่าให้ท่านบ้าจัดการดีกว่า! จะฆ่าเขายังไง ท่านจัดการเลย!"
"ก็ได้ ข้าจะจัดการเอง!"
หม่าในบ้าผงกศีรษะแรงๆ แววตาเย็นเยียบมองหลี่หย่วนเต้า ใบหน้าเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า: "ไอ้หนู แกเก่งมาก แต่ราคาของความอวดดีก็คือความตาย! บอกมาซิ อยากตายแบบไหน?"
"วางใจเถอะ คืนนี้พวกแกนั่นแหละที่ตาย!"
หลี่หย่วนเต้าส่ายหน้า "ข้าให้โอกาสพวกแกเรียกตวนมู่ฉิงมาแล้ว... คว้ารับไว้ดีๆ"