"ฮ่าฮ่าฮ่า!" อู๋กังเงยหน้าหัวเราะเสียงดังลั่น
ใบหน้าเต็มไปด้วยเยาะเย้ย "พวกเจ้ากำลังฝันกลางวันอยู่สินะ?"
"ขยะอย่างหลินลั่วน่ะ ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว มันตายอยู่ข้างนอกเรียบร้อย!"
หลงจ้านไม่เชื่อคำพูดของมันเลยแม้แต่น้อย
"เลี่ยน!"
"ฝีมือท่านเทพเจ้าสูงจะสวรรค์ จะไปตายข้างนอกได้อย่างไร!"
"เธอน่ะระวังชีวิตตัวเองไว้บ้างก็ยังดี!"
ใบหน้าของอู๋กังเย็นชาลง "ไม่ดื่มสุราที่เซ่นให้ก็ต้องกินเหล้าโทษสินะ!"
"ปากยังแข็งขนาดนี้ งั้นข้าจะจัดให้เจ้าได้สำราญใจเสียเลย!"
"มาคน! เอาสองหัวเข่าของมันทุบให้แหลกให้ข้า!"
ทันทีนั้นลูกน้องก็พุ่งเข้ามา ชูค้อนฟันลงที่เข่าของหลงจ้านอย่างโหดเหี้ยม
โครม! โครม!
เสียงแตกกระจายสองครั้งผ่านไป เข่าของหลงจ้านถูกทุบจนแหลกลาญ
เหงื่อเย็นไหลพรากลงจากหน้าผาก เขากัดฟันแน่น ไม่ปล่อยเสียงใด ๆ หลุดออกมาเลย
หลงจ้านจ้องอู๋กังด้วยความโกรธ กัดฟันพูดด้วยความไม่ใยดี "แค่นี้เองน่ะเหรอ ยังจะมาจัดให้ข้าได้สำราญใจ?"
"กลับไปอยู่ในครรภ์แม่ไปดูดนมเถิด!"
ใบหน้าอู๋กังบูดบึ้งอย่างมาก
คิดว่าจะจัดการให้หลงจ้านร้องไห้โฮจนแผดเผา ใครจะไปคิดว่าไม่ได้ผลแม้แต่นิดเดียว
ทำให้มันอึดอัดขัดใจอย่างที่สุด
มันกัดฟันพูด "ใช้ทรมาน! ใช้ขั้นโหด!"
"หนีบนิ้วมันให้หมด ทุบข้อนิ้วทุกข้อของมันให้แหลก!"
"ข้าจะดูให้รู้กันว่า 'สิบนิ้วเชื่อมถึงหัวใจ' จริงหรือไม่!"
ลูกน้องนำคีมไฮดรอลิกมา ใส่นิ้วของหลงจ้านเข้าไปแล้วบีบแน่นอย่างโหดเหี้ยม
กร๊วบ! กร๊วบ!
เสียงกระดูกนิ้วแตกแหลกดังต่อเนื่องไม่หยุด