คำพูดของเสิ่นหมิงเฉียนไม่ได้เกินจริง
ตระกูลเสิ่นมีมือสังหารขั้นปรมาจารย์ยุทธ์อยู่มากมายจริงๆ
และก็เพราะเห็นยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์ยุทธ์มามากมาย เขาถึงไม่ค่อยเกรงกลัวหลินลั่วมากนัก
คิดว่าต่อให้หลินลั่วเป็นอันดับสิบในขั้นปรมาจารย์ยุทธ์ ต่อให้เก่งกาจเพียงใด ก็ยังเป็นแค่ปรมาจารย์ยุทธ์เท่านั้น!
เห็นบรรยากาศระหว่างทั้งสองยิ่งตึงเครียดขึ้นทุกที
หลินเทียนเฉิงเข้าไปกระซิบเบาๆ: "คุณชายใหญ่ ไม่งั้น... ไม่งั้นคุณชายยอมลดหัวลงสักหน่อยเถอะ"
"ผู้ชายดีๆ ไม่ยอมแพ้ต่อความเดือดร้อนตรงหน้า!"
"เดี๋ยวพอเจอกับคุณชายรองพวกเรา แล้วค่อยกลับมาล้างแค้นไอ้สารเลวนี่!"
แววตาเสิ่นหมิงเฉียนเริ่มฉายแววครุ่นคิด
ถึงแม้จะเป็นคุณชายใหญ่ เป็นพี่ชาย แต่เขากลับไม่ใช่ทายาทแห่งตระกูลเสิ่นในอนาคต
เสิ่นหมิงเฮ่อ น้องชายต่างหากที่เป็นทายาทของตระกูลเสิ่น
ไม่ว่าเสิ่นหมิงเฮ่อจะไปที่ไหน อย่างน้อยก็ต้องมีปรมาจารย์ยุทธ์คุ้มกันสองคน
เมื่อเทียบกันแล้ว พลังคุ้มกันของเสิ่นหมิงเฉียนช่างน่าอนาถยิ่งนัก
ตอนนี้ถ้าไม่ยอมลดหัวลง เกรงว่าหลินลั่วจะลงมือกับเขาจริงๆ
ถึงตอนนั้น จะมานั่งเสียใจก็สายเกินไป!
เสิ่นหมิงเฉียนหลับตาหายใจเข้าลึกๆ กดความโกรธลง แล้วเลือกทางเลือกที่ฉลาดที่สุด
"แค่ฉันขอโทษ แล้วก็ไปได้ใช่ไหม?"
หลินลั่วยิ้มพยักหน้า
เสิ่นหมิงเฉียนหันไปทางเฉียนปิงปิง: "ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันเห็นหน้าตาเธอแล้วเกิดอารมณ์ ล่วงเกินเธอไป ขออภัยด้วย"
เฉียนปิงปิงไม่อยากให้เรื่องบานปลาย ทำให้หลินลั่วกับตระกูลเสิ่นขัดแย้งกันมากขึ้น
จึงให้อภัยเสิ่นหมิงเฉียนอย่างง่ายดาย