"ไอ้เวรเอ้ย!" หลินเทียนเฉิงกัดฟันกรอดด้วยความแค้น
ถ้าไม่รู้ตัวว่าสู้หลินลั่วไม่ได้ เขาอยากจะตบหน้าหลินลั่วสองฉาดจริงๆ
หลินเทียนเสวี่ยนตะโกนเสียงดัง: "แกนี่มันพูดจาไร้สาระ!"
"ตระกูลหลินเราทำอะไรก็โปร่งใสมาตลอด!"
"ไม่เคยประจบสอพลอ ไม่เคยเนรคุณ!"
ส่วนแกนี่ไอ้สารเลว ลืมบุญคุณเลี้ยงดูของตระกูลหลินจนหมดสิ้น!
หลินเทียนเฉิงพูดตาม: "ถูกต้อง!"
แกนั่นแหละหลินลั่ว ที่เนรคุณและประจบสอพลอที่สุดในโลก!
เทพสังหารท่านไม่มีทางมองแก ไอ้สารเลว!
"รีบไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะไปได้!"
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังด่าหลินลั่วอย่างโกรธจัด ยามรักษาการณ์ก็รีบวิ่งไปเปิดประตูเล็กด้วยความกระตือรือร้น
สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มประจบประแจง พูดกับหลินลั่วว่า "เชิญท่านเข้าไปข้างใน!"
ทุกคนในตระกูลหลินสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
จู่ๆ ก็รู้สึกหน้าตัวเองร้อนวูบวาบด้วยความอับอาย
การตบหน้ามาเร็วเกินไป!
เมื่อครู่ยังพูดว่าเทพสังหารไม่มองหลินลั่ว แต่วินาทีถัดมาหลินลั่วก็สามารถเข้าไปในคฤหาสน์ของเทพสังหารได้!
เสิ่นหมิงเฮ่อจ้องมองหลินลั่วไม่ละสายตา
สายตานั้นเหมือนอยากจะกินคนเข้าไป
ตอนที่หลินลั่วเดินผ่านเสิ่นหมิงเฮ่อไป เขายกมือขึ้นโบกไปมาเหมือนปัดแมลงวัน
"รีบไปเถอะ อย่ามัวทำตัวเป็นหมาหัวเน่าเกาะติดอยู่ที่นี่"
เสิ่นหมิงเฮ่อกำหมัดแน่น
ตะโกนใส่ยามรักษาการณ์เสียงดัง: "ทำไมเขาถึงเข้าไปได้!"
"นายยังไม่ได้ไปรายงานใครเลยด้วยซ้ำ กลับปล่อยเขาเข้าไป!"
ยามรักษาการณ์ยิ้มอย่างอารมณ์ดี: "ท่านผู้นี้เป็นเพื่อนของเทพสังหาร จะเข้าจะออกก็ตามใจ"