หัวหน้ากลุ่มพวกนั้น จ้องมองมู่หรงเอี๋ยนจากหัวจรดเท้า
พูดอย่างเย่อหยิ่ง: "พวกเราเป็นคนของสมาคมฮงเมิ่ง"
"ที่มานี่ก็เพื่อสืบหาที่อยู่ของหลินลั่วจริง ๆ"
"ถ้ารู้ที่อยู่ของเขา ก็บอกเราได้ จะเลี้ยงดูอย่างดีแน่นอน!"
มู่หรงเอี๋ยนคิดในใจ ในที่สุดก็มีโอกาสจัดการไอ้หนูนั่นแล้ว!
ตั้งแต่หลินลั่วเริ่มรุ่งเรือง มักมีคนเยาะเย้ยว่ามู่หรงเอี๋ยนตาบอด
ทั้งที่ลูกเขยที่มาอยู่บ้านมีความสามารถโดดเด่น กลับถูกไล่ไปซะอย่างนั้น
คำเยาะเย้ยเหล่านี้ ทำให้จิตใจของมู่หรงเอี๋ยนค่อย ๆ บิดเบี้ยว
เขาแค้นหลินลั่วในใจเงียบ ๆ
คิดว่าที่ถูกเยาะเย้ย ถูกดูถูก ถูกเหยียดหยาม ล้วนเป็นเพราะหลินลั่วซ่อนความสามารถไว้
แกเก่งขนาดนั้น บอกข้าตั้งแต่แรกก็ดีสิ!
ข้าคงยกแกขึ้นหิ้งบูชาไปแล้ว!
จะได้ไม่ต้องถึงขั้นต้องทำลายการแต่งงานนี้ลง!
ความแค้นที่บิดเบี้ยวนี้ ทำให้เขาอยากทำลายหลินลั่วให้สิ้นซาก
ขอเพียงหลินลั่วตาย คำเยาะเย้ยดูถูกทั้งหมดก็จะหายไป
ตอนนั้นค่อยหาลูกเขยที่ดีกว่าให้ลูกสาว ดูสิว่าใครจะกล้าพูดว่าข้าตาบอดอีก!
มู่หรงเอี๋ยนมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง
เห็นว่าไม่มีใคร จึงพูดเสียงเบา: "แม้ข้าจะไม่รู้ที่อยู่ของเขา แต่มีวิธีล่อให้เขาออกมา"
"โอ้?" หัวหน้ากลุ่มหรี่ตา: "เล่ารายละเอียดมา"
มู่หรงเอี๋ยนส่ายหัว: "ข้าต้องพูดกับผู้ใหญ่ของพวกเจ้าโดยตรง"
หัวหน้ากลุ่มนิ่งคิดสองวินาที: "พรุ่งนี้บ่ายจะมีคนไปรับเจ้า"
"ได้เลย" มู่หรงเอี๋ยนนัดสถานที่นัดพบกับอีกฝ่าย แล้วมองส่งพวกเขาขึ้นรถจากไป