ร่างของชายชราแผ่พลังออกมาอย่างเต็มเปี่ยม
ปึง!
พลังอันแข็งแกร่งปกคลุมไปทั่วทั้งสนาม ทุกคนถูกพลังนั้นกดดันจนตัวสั่นเทิ้ม!
เหล่าคนยุทธ์แห่งอู่ตังต่างพากันตกตะลึง
โดยเฉพาะเสวียนจีจื้อ ที่จ้องมองชายชราด้วยความฉงน
พึมพำเบา ๆ ว่า "ปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นแปด!"
"แค่ลูกน้องคนหนึ่ง ยังเป็นปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นแปด!"
"ตระกูลเสิ่นช่างมีน้ำใจยิ่งนัก!"
ชายชรายืนเท้าทั้งสองข้างไม่ห่างกันนัก เข่างอเล็กน้อย หลังโค้งลง
วางจุดศูนย์ถ่วงของร่างกายให้ต่ำมาก
ท่ามือเริ่มต้นนี้ช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก
ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายชรา อยากรู้ว่าเขาจะใช้วิชาอะไรที่ร้ายกาจออกมา
หลินลั่วดีดนิ้วเรียกอย่างไม่ใส่ใจ
ส่งสัญญาณให้ชายชราลงมือได้เลย
"หา!" ร่างชายชราพุ่งออกมาดุจสายฟ้าแลบ
ใช้วิชาต่ำช้าที่ต้องห้ามในยุทธภพโดยตรง วิชาลิงขโมยลูกท้อ!
เขาเองก็เกรงกลัวในพลังของหลินลั่ว
เพราะหลินลั่วขึ้นทำเนียบสิบปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นสูงสุด ต่อให้จะอ่อนแอแค่ไหนก็ต้องมีพลังระดับปรมาจารย์ยุทธ์ขั้นเก้า!
เขาจึงคิดจะเอาชนะด้วยความเหนือคาดหมาย
ใช้วิชาต่ำช้าเลยทันที
เมื่อเห็นเขาคิดใช้วิชาลิงขโมยลูกท้อ ทุกคนต่างก็เผลอหดหน้า
ไม่คิดว่าชายชราจะไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้
ถ้าถูกขโมยลูกท้อจริง ๆ ผลที่ตามมาคงไม่น่าดู!
หลินลั่วแสดงสีหน้าเหยียดหยาม
ยกเท้าเตะไปที่เป้าของชายชรา
เพราะชายชรากำลังพุ่งมาข้างหน้า และขายาวกว่าแขน ดังนั้นเท้าของหลินลั่วจึงไปก่อย่างเหนือคาดหมาย
เมื่อชายชราสังเกตเห็นความผิดปกติ ก็สายไปเสียแล้ว