ที่มู่เซิงฮัวยังลังเลอยู่ก็เพราะในหมู่ตัวประกันมีเฉิงเซวียนเซวียนอยู่
ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่เสียเวลาพูดเพ้อเจ้อ ต่อยใส่พวกไอ้เวรเหล่านี้ไปแล้ว
ส่วนอัจฉริยะจากสำนักบู๊ตัง ตระกูลเซวียนหยวน ฯลฯ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับหน่วยมังกรเลยแม้แต่นิดเดียว
เขาไม่มีทางเอาชีวิตของอัจฉริยะพวกนั้นมาคำนึงถึงหรอก
หวังจ้านเทียนแห่งฝ่ายทหารพูดเสียงเย็นว่า "เสียเวลาคุยกับขยะแถบตะวันออกญี่ปุ่นพวกนี้ทำไม ฆ่าทิ้งซะก็จบ!"
เมื่อเห็นว่าหวังจ้านเทียนกำลังจะลงมือ หงฉางชิงก็ตะโกนเสียงดัง "ถ้ากล้าลงมือ เดี๋ยวคนทั้งห้าคนนี้ก็ตายแน่นอน!"
"ไม่อยากให้พวกเขาตาย ก็รีบถอยหลังเปิดทางซะ!"
เฉิงเซวียนเซวียนได้ยินดังนั้นก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมาทันที
น้ำตาน้ำมูกไหลพรากพูดว่า "พี่หลินหลิน ช่วยฉันด้วยนะ!"
"ฉันไม่อยากตาย ไม่อยากตาย!"
เฉิงหลินรีบปลอบว่า "เสวียนเสวียนวางใจเถอะ พวกเราต้องช่วงชิงเธอออกมาให้ได้แน่นอน!"
ขณะนั้นสายตาของทุกคนต่างจดจ่ออยู่กับอัจฉริยะทั้งห้าที่ถูกจับเป็นตัวประกัน
ไม่มีใครแม้แต่จะสนใจหงหลิงเซียนที่ถูกรุมบีบบังคับจนต้องตายเพื่อทำลายม่านพลัง
เหมือนกับว่าเธอไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย
ในใจของหลินลั่วอึดอัดสุดๆ รู้สึกว่าโลกใบนี้มันเพี้ยน และน่าขำเสียจริง
หงหลิงเซียนที่แลกชีวิตไป ไม่ได้รอคอยคำขอโทษหรือคำขอบคุณจากอัจฉริยะทั้งห้าเลย
กระทั่งครอบครัวและคนใกล้ชิดของพวกเขา ก็ไม่มีใครแม้แต่จะเหลือบมองศพของเธอสักคน
เรื่องนี้ทำให้หลินลั่วคิดไม่ตกอย่างแรง
หลินลั่วฟันโซ่เหล็กขาด แล้วอุ้มศพของหงหลิงเซียนขึ้นมา
ร่างของเธอเปื้อนเลือดทั้งตัว ข้อมือและข้อเท้าถูกเสียดสีจนเห็นกระดูกขาว ผิวทั่วร่างเป็นสีครามดำเพราะพิษร้ายแรง