หลินลั่วหัวเราะคิก "ยังไงล่ะ ไม่รู้จักฉันแล้วหรือไง"
"จะให้รู้จักไปทำไม เปรต!"
หงเสี่ยวเสี่ยวถึงได้รู้สึกตัว หลินลั่วกลายร่างเป็นเทพสังหารนี่เอง
จากนั้นก็นึกขึ้นได้ว่า เมื่อไม่นานมานี้ตัวเองถูกเจียงเหมี่ยวเหมี่ยวควบคุมอีกครั้ง แล้วก็เดินเข้ากองเพลิงมอบตัวให้หลินลั่วซ้ำอีกครั้ง
หน้าแดงไปถึงโคนคอ
ยิ่งแค้นจนคันฟันไปหมด
ก็เพราะไอ้สารเลวหลินลั่วนี่แหละ!
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาไปหาเรื่องเจียงเหมี่ยวเหมี่ยว ตัวเองก็คงไม่ต้องถูกควบคุมซ้ำแล้วซ้ำเล่าแบบนี้!
แล้วก็คงไม่ถูกหลินลั่วทำแบบนั้นตอนที่ไม่รู้สึกตัวด้วย!
"ฮึ!" หงเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยเสียงเย็นชาอย่างไม่สบอารมณ์ "หลีกไป!"
"ฉันไม่หลีก ฉันบอกแล้วไงว่าจะรับผิดชอบเธอ พิจารณาเสร็จหรือยัง"
หงเสี่ยวเสี่ยวเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ "จะคิดอะไรนักหนา!"
"รีบหลีกไป ไม่งั้นฉันตะโกนว่าถูกลวนลามแล้ว!"
หลินลั่วขยี้ปลายจมูก อยากบอกว่าเธอจะตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีประโยชน์
แต่ที่นี่คือเขตสำนักงาน
ถ้าหงเสี่ยวเสี่ยวตะโกนจริงๆ รับรองว่าเดี๋ยวเดียวก็มีคนแห่กันมาเป็นฝูง
เขาจำใจหลีกทางให้
"งั้นเธอก็ไปคิดต่อเถอะ คำสัญญาที่จะรับผิดชอบเธอ ไม่มีวันหมดอายุ"
หงเสี่ยวเสี่ยวเดินเร็วมาก
แต่ในใจกลับแอบหวานซึ้ง
ไอ้สารเลวนี่ เรื่องนี้ก็ไม่ได้โทษเขาแต่เพียงผู้เดียวสักหน่อย
แต่จะให้รับผิดชอบ ยังต้องคิดกันอีกยาว
หลินลั่วนั่งลงบนเก้าอี้ผู้บริหาร หยิบโทรศัพท์โต๊ะขึ้นมา โทรหาหลิวเยวี่ยหรงผ่านสายภายใน
ไม่นาน หลิวเยวี่ยหรงก็มาถึงห้องประธาน