คืบคืบคืบ!
ปราณดาบปะทะกับลมปราณแข็งกร้าว
ในลมปราณที่ระเบิดกระจาย พลุ่งพ่นหมอกพิษสีรุ้งออกมา
เสวียนเทียนเจินเหรินกับเสวียนเต๋าเต้าเหรินรีบถอยหนี กลัวว่าหมอกพิษจะแผ่มาถึงตัว
แต่เหอหมิงเจินเหรินกลับไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
เขาปล่อยปราณแข็งปกป้องร่าง ชักดาบพุ่งเข้าปะทะเจียงเหมี่ยวเหมี่ยว
ทั้งสองต่อสู้กันอย่างดึกดื่นไม่มีใครยอมใคร
หลินลั่วเห็นว่าโอกาสหนีราบรื่นแล้ว จึงหันหลังวิ่งกรู่ไปยังที่ไกลออกไป
เสวียนเทียนเจินเหรินจับตาดูหลินลั่วมาตลอด
เห็นเขาหนีก็รีบไล่ตามทันที "โจรตัวจิ๋ว! จะหนีไปไหน!"
หลินลั่วเหยียดขาวิ่งสุดชีวิต กัดฟันพุ่งไปเต็มที่
แม้บาดแผลจะฟื้นฟูได้เพียงเล็กน้อย แต่ก็เพียงพอสำหรับการหนีทุกที
ความเร็วแม้ไม่ถึงขีดสุดยามเต็มรูปแบบ แต่ก็มากพอที่เสวียนเทียนเจินเหรินจะตามไม่ทัน
เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวรู้ตัวว่าหลินลั่วหนีไป
แต่นางกำลังต่อสู้ฝ่าฝืนกับเหอหมิงเจินเหรินอยู่ แยกใจไปสนอย่างอื่นไม่ได้เลย
จึงได้แต่ยอมให้หลินลั่วหนีไปก่อน
"ตัวดีที่ปากหวานหน้าซื่อนี่!"
"เมื่อฉันว่างมือได้แล้วจับเจ้าได้ ต้องบีบเจ้าจนเหือดหายแน่นอน!"
"ดูซิว่าจะยังเหลือแรงหนีอีกไหม!"
เจียงเหมี่ยวเหมี่ยวแค้นในใจ มือที่โจมตีกลับยิ่งดุดันขึ้น
ความโกรธที่สะสมไว้ทั้งหมด ระบายลงบนตัวเหอหมิงเจินเหรินเต็ม ๆ
หลินลั่วหนีออกจากแปลงสมุนไพร วิ่งกรู่ไปยังจุดสูงสุดของสำนักที่พังทลาย
เห็นว่าเสวียนเทียนเจินเหรินไล่ใกล้เข้ามาทุกที หลินลั่วกัดฟันคว้าลูกระเบิดเมฆพิฆาตออกมา