เฉินฝ่าเฉิงโกรธจัด: "แค่เจ้า จะทำให้ข้านักพรตหมอบราบได้งั้นหรือ?"
"ช่างเพ้อฝันสิ้นดี!"
เขารวบแขนเสื้อขึ้นเตรียมลงมือกับเซวียนหยวนเว่ยหลิง
หลินลั่วเห็นแล้วก็ปลายปากกระตุก
สมองของสองคนนี้ มองยังไงก็ดูไม่ปกติ
ช่างเถอะ พวกเขาจะเล่นอะไรก็เล่นไป
หลินลั่วไม่มีความคิดจะห้ามปรามใคร หยิบเนื้องูมาล้างให้สะอาด แล้วก่อไฟปิ้ง
เซวียนหยวนเว่ยหลิงกลืนน้ำลาย หยิบเครื่องปรุงต่างๆ ออกจากแหวนเก็บสมบัติ
พูดอย่างกระตือรือร้น: "ย่างเนื้อฉันมีประสบการณ์!"
"ย่างลิ้นเปล่าๆ ดูจืดชืด ต้องทาเนยล็อกน้ำในเนื้อก่อน"
"ยี่หร่า พริก เกลือ สามสิ่งพื้นฐานสำหรับย่างเนื้อขาดไม่ได้!"
"อ้อ ฉันยังมีไข่งูอีกหลายสิบฟอง พอดีเอามาต้มแก้วกับไข่พอดี!"
เซวียนหยวนเว่ยหลิงพูดพลางหยิบหม้อใบใหญ่ออกมาอีกใบ ในหม้อมีไข่งูอยู่หลายสิบฟอง
หลินลั่วทั้งสามคนมองตะลึงงัน
คิดว่าคนนี้มาปิกนิกหรือไง
อุปกรณ์กินข้าว เตรียมมาได้ครบครันขนาดนี้
เฉินฝ่าเฉิงหรี่ตามีเล่ห์เหลี่ยม เข้าไปใกล้เซวียนหยวนเว่ยหลิงแล้วพูด: "แซ่เซวียนหยวนหาฟังได้ยากนัก"
"เจ้าไม่ใช่ทายาทเซวียนหยวนของฮว่างตี้ยุคโบราณหรอกหรือ?"
เซวียนหยวนเว่ยหลิงกลอกตาอย่างแรง
"เจ้านี่พูดจาไร้สาระ"
"คนที่แซ่เซวียนหยวน ล้วนเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฮว่างตี้ทั้งนั้น"
เฉินฝ่าเฉิงหัวเราะ: "เช่นนั้นเจ้าเป็นสายหลัก หรือสายรอง?"
"ข้าน้อยย่อมเป็น... ถุย! บอกเจ้าไปทำไม!"