โอวหยางเจิ้นกังให้การต้อนรับเฉิงหลินและสงเฉาซานอย่างอบอุ่นเป็นที่สุด
แต่กลับไม่สนใจหลินลั่วเลยแม้แต่น้อย
ตลอดทั้งงานไม่แม้แต่จะมองหลินลั่วด้วยซ้ำ
ก็เพราะว่าตระกูลโอวหยางกับหลินลั่วนั้นมีศึกแค้นนองเลือด!
ที่ไม่ห้ามไม่ให้หลินลั่วเข้าไปนั้น ก็ถือว่าโอวหยางเจิ้นกังอดกลั้นไว้มากแล้ว
หลินลั่วพูดเยาะเย้ยว่า "โอ๊ะ งานรับแขกของตระกูลโอวหยาง ไม่ได้ต้อนรับฉันหน่อยหรือ?"
"นี่หรือคือวิธีต้อนรับแขกของตระกูลโอวหยาง?"
สีหน้าโอวหยางเจิ้นกังแข็งเกร็งเล็กน้อย
กัดฟันแน่น แล้วจึงฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อยพูดว่า "ท่านพูดอะไรกันแน่"
"แขกที่มามีก็เป็นแขก ตระกูลโอวหยางของเราปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียม จะต้อนรับอย่างอบอุ่นแน่นอน"
"ท่านอาจารย์หลิน เชิญด้านใน!"
หลินลั่วยิ้มบางๆ แล้วเดินเข้าไปในสวนพร้อมกับเฉิงหลินและสงเฉาซาน
โอวหยางเจิ้นกังจ้องมองแผ่นหลังของหลินลั่วอย่างไม่วางตา
แววตาฉายแววอำมหิต
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา รายงานข่าวการมาถึงของหลินลั่วให้โอวหยางเจิ้นซานฟัง
โอวหยางเจิ้นซานฟังจบ สีหน้าก็เริ่มมืดมนลง
เขาใช้หางตามองไปที่ชายวัยกลางคนและชายหนุ่มที่อยู่ไม่ไกลอย่างลับๆ
ชายวัยกลางคนคนนั้นร่างกว้างใหญ่ กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ แม้แต่นั่งหรือเดินก็แผ่พลังอันแข็งแกร่งออกมา
ดวงตาคมกริบราวกับไฟ แค่ถูกเขามองผ่านๆ ก็ทำให้คนใจสั่นเกิดความเกรงกลัว
ชายหนุ่มดูเหมือนอายุยี่สิบต้นๆ
ริมฝีปากแดงฟันขาว หน้าตาหล่อเหลาเป็นอย่างยิ่ง แต่ทว่าที่ปลายคิ้วและหางตากลับเผยความเย่อหยิ่งออกมา