หลังจากออกจากกลุ่มบริษัทมู่หรง หลินลั่วมุ่งหน้าไปยังบริษัทเซวี่ยซานฟาร์มาซูติคัลเพื่อพบเหอหม่าน
เพราะทั้งหงเสี่ยวเสี่ยวและหลิวเยวี่ยหรงต่างไม่อยู่ ภาระงานของบริษัทจึงตกอยู่บนบ่าของเหอหม่านเพียงลำพัง
เมื่อเห็นหลินลั่ว เหอหม่านดีใจกระโจนเข้าซบอ้อมกอดเขาทันที
“หนูคิดถึงคุณจะขาดแล้วนะ”
หลินลั่วยิ้มแล้วโอบกอดเธอไว้ “ช่วงนี้เหนื่อยมากเลยสินะ”
“อีกช่วงหนึ่งข้างหน้า งานฝั่งนี้ก็ต้องรื้อต่อไป”
เหอหม่านส่ายหน้า “ไม่ว่าจะเหนื่อยแค่ไหนก็ทำไหว”
“แต่ฉันกังวลเรื่องการดำเนินงานของบริษัทต่อจากนี้ กลุ่มบริษัทหวาเชียนชู่มาแรงจนน่ากลัว ยึดส่วนแบ่งตลาดไปเกือบหมดแล้ว”
“คุณไม่ได้บอกว่าที่ถูกขโมยไปเป็นตำรับยาปลอมเหรอ แต่ทำไมสินค้าของกลุ่มบริษัทหวาเชียนชู่ถึงยังไม่มีปัญหาอะไรเลย?”
หลินลั่วยิ้ม “ไม่ต้องรีบ ข้าวอร่อยไม่เคยกลัวมาช้า”
“ปล่อยให้พวกมันสำแดงอิทธิฤทธิ์ไปก่อน ยิ่งเมามันส์จนลืมตัว ตอนล้มก็จะยิ่งล้มสยอง”
เหอหม่านยังกังวลอยู่บ้าง “แต่เงินสดหมุนเวียนของบริษัท…อืม”
ยังไม่ทันพูดจบ หลินลั่วก็ประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเธอเสียแล้ว
ใบหน้างดงามของเหอหม่านแดงระเรื่อ เธอตอบสนองอย่างร้อนแรง
ไม่ช้าภายในห้องทำการก็เลือกหลั่งราวสีสันของฤดูใบไม้ผลิ
หนึ่งบ่ายผ่านไป เหอหม่านส่งหลินลั่วออกจากบริษัทด้วยใบหน้าแจ่มใสเปล่งปลั่ง
หลินลั่วตั้งใจจะใช้คืนวันนี้คู่กับเหอหม่าน แต่กลับได้รับสายจากเฉิงหลิน
ว่ามีเรื่องสำคัญ
หลินลั่วนึกถึงเรื่องของเฉียนปิงปิงที่ยังต้องเรียกเฉิงหลินมาถามให้ชัดเจน จึงรับสายแล้วรีบมุ่งหน้าไปหา