หลินลั่วนำคนไปยังห้องขังใต้ดิน
เห็นหลงจ้านกับพวกราวีถูกทรมานจนไม่เหลือสภาพมนุษย์
หลงจ้านได้ยินเสียง จึงเงยหนังตาที่บวมแดงแตกฉานขึ้นมอง พอจะปรบมือด่า ก็ทันได้เห็นชัดว่าผู้ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าคือหลินลั่ว
เขาคิดว่าตัวเองตาลายไปเอง
หลับตาแล้วลืมใหม่ เมื่อแน่ใจว่าเป็นหลินลั่วจริง ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างอาลักอาว
"ท่านเทพเจ้า ท่านกลับมาเสียที!"
"ไอ้พวกเดรัจฉานนั่นมันว่าท่านตายแล้ว ข้าไม่เชื่อเลย!"
"ฮือ ๆ ๆ ท่านกลับมาก็ดีแล้ว!"
หลินลั่วมองรอยแผลที่ปกคลุมทั่วร่างของหลงจ้าน ใบหน้าเย็นเยียบลงทันที
"ใครทำ?"
พวกสมาชิกสมาคมฟันมังกรรีบคุกเข่าลงกราบ
"ไม่ใช่พวกเรา ทั้งหมดอู๋กังมันทำ!"
"อู๋กังมันมาทรมานพวกเขาเป็นประจำ ไม่เคยมองพวกเขาเป็นคนเลย!"
แววตาของหลินลั่วเปี่ยมด้วยฆ่าตา
ถ้ารู้เช่นนี้มาแต่แรก คราวที่แล้วก็น่าฆ่าอู๋กังซะ!
เห็นได้ชัดว่าต่อศัตรูห้ามใจอ่อนโยนเด็ดขาด!
หลินลั่วตัดสินโทษประหารอู๋กังในใจ
รอเพียงคราวหน้าที่ได้พบหน้า จะหั่นร่างเขาเป็นพันท่อนให้จงได้
โอวหยางเจิ้นสุ่ยก้าวออกไปคลากุญแจมือของหลงจ้านและพวก หลินลั่วหยิบยาเม็ดวิเศษออกมารักษาแผลให้
รักษาไปได้ช่วงหนึ่ง หลงจ้านกับพวกก็ฟื้นตัวขึ้นบ้าง
"กลับไปพักฟื้นกันให้ดี"
"ข้าจะล้างแค้นให้พวกเจ้าเอง"
จากนั้นเขาให้โอวหยางเจิ้นสุ่ยนำคนออกตามจับพวกที่เหลือของสมาคมฟันมังกร
กวาดล้างสมาคมฟันมังกรตั้งแต่บนจนล่างให้หมดสิ้น ส่งมอบทั้งหมดให้กรมรปภ. คุมตัวไปสอบสวนและพิจารณาโทษอย่างเข้มงวด
จัดการเรื่องสมาคมฟันมังกรเรียบร้อยแล้ว หลินลั่วตั้งใจจะไปที่ตระกูลโอวหยางสักครั้ง