หลินลั่วจ้องมองให้ดี
น้ำหยดแท้เสวียนอู่มันเล็กลงจริง ๆ
เขารีบว่ายเข้าไปหา พร้อมกับตั้งใจจะดึงไข่ฟองนั้นกลับเข้าไปเก็บไว้ในตันเถียน
ไข่ฟองนั้นดูเหมือนจะรับรู้เจตนาของหลินลั่ว มันปล่อยแสงเก้าสีออกมา คลุมน้ำหยดแท้เสวียนอู่ไว้ทั้งหมด
เห็นแสงเก้าสีนั้นบีบตัวแล้วดูดกลืน ราวกับการกลืนกิน ดูดน้ำหยดแท้เสวียนอู่เข้าไปในไข่หมดจด
ต่อมาแสงเก้าสีก็จมหายลงในไข่ ราวกับน้ำหยดแท้เสวียนอู่ไม่เคยมีอยู่มาก่อน
หลินลั่วมึนตึ๊บ
น้ำหยดแท้เสวียนอู่ถูกกลืนไปในปากเดียวแบบนี้เลยเหรอ?
เฮ้ย!
ไอ้ของนี่ก็ไม่รู้จักเหลือไว้ให้ตัวเองบ้างสักหน่อย
อย่างน้อยก็ควรปล่อยให้ได้ชิมรสชาติบ้างสิวะ!
หลินลั่วทำหน้านิ่งไร้ทางเลือก
ทานเทียนหัวเราะลั่น "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ความโชคดีของเจ้าก็มีแค่ได้เห็นน้ำหยดแท้เสวียนอู่เท่านั้น!"
"จะหวังเอามันมาใช้บ่มเพาะร่างกายนั้น เป็นไปไม่ได้เลยแม้แต่ครึ่งเม็ด"
ใบหน้าของหลินลั่วมืดคล้ำยิ่งกว่าก้นกระทะ
เขายกมือขึ้นพุ่งเข้าหาไข่ฟองนั้น ตั้งใจจะสั่งสอนมันซะให้เข็ด
แต่ไข่ฟองนั้นเสมือนมีจิตวิญญาณ ลอบลื่นไหลผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วของเขาไปอย่างไร้เสียง
แล้วลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ
หลินลั่วไล่ตามติดหนึบไม่ยอมปล่อย หลายครั้งที่แทบจะคว้าไข่ได้อยู่แล้ว แต่ก็ถูกมันหลบหลีกไปทุกครั้ง
ในใจเขาเกรี้ยวกราด ตั้งใจจับไข่ฟองนี้ให้ได้เด็ดขาด
การไล่ล่าอย่างบ้าคลั่งหลายครั้งทำให้ไข่ฟองนั้นตื่นตระหนกจนหลงทิศ ในที่สุดก็พุ่งชนเข้าก้อนหินริมสระน้ำ
กร๊วก!
เปลือกไข่ส่งเสียงแตกร้าว
แสงเก้าสีผลุบผลาออกจากรอยแตกบนเปลือกไข่