หมาป่าดำรีบรุดไปยังคฤหาสน์ชานเมืองเพื่อพบกับอวี่เหวินไคไท่
มันคุกเข่าลงพร้อมสีหน้าสำนึกผิด "ท่านหนู่ ผู้ติดตามไร้ความสามารถ ทำให้ท่านต้องประสบภัยโดยไม่มีทางสู้"
ปัง!
อวี่เหวินไคไท่เหยียบเท้าเตะใส่หมาป่าดำ โกรธแค้นว่า "ข้าต้องถูกประจานหน้าคนต่อหน้าสาธารณะ!"
"มีคนนับสิบนับร้อยมองดูอยู่ เมื่อเรื่องนี้ล่วงรู้ไปถึงเมืองหลวง ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!"
"ทั้งหมดก็เพราะแก!"
หมาป่าดำไม่กล้าระดมพลังต้านทาน ถูกเตะจนล้มกลิ้งไปกับพื้น
อวี่เหวินไคไท่ชี้ฟ้ากล่าวคำสาบานด้วยความเกลียดชังเต็มหน้า "ข้าสาบานต่อฟ้า ตลอดชีวิตนี้ต้องสังหารหลินลั่วให้ได้!"
หมาป่าดำลุกขึ้นพูดว่า "ท่านหนู่ เรื่องแก้แค้นค่อยคิดทีหลังก็ได้"
"เรื่องเร่งด่วนที่สุดตอนนี้คือรีบออกจากที่นี่ซะ!"
"ถ้าไอ้หลินตามมาเจอที่นี่ เกรงว่าชีวิตของพวกเราจะไม่รอด!"
หมาป่าดำถูกความกลัวกลืนกินจิตใจจนสิ้นเชิงแล้ว
แม้แต่ความกล้าหนีเอาชีวิตรอดเพียงลำพังก็ไม่เหลืออยู่
มันมีแต่จะเกาะกับอวี่เหวินไคไท่ ตามไปซ่อนตัวที่ตระกูลอวี่เหวินให้พ้นภัย
อวี่เหวินไคไท่แสดงสีหน้าเหยเก "ดูสภาพขี้ขลาดของแกสิ กลัวไอ้นั่นทำไม!"
"ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันจะกล้าลงมือจริง!"
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่เมื่อนึกถึงภาพตอนที่หลินลั่วเกือบฆ่าตัวเอง ความกลัวก็ผุดขึ้นในใจของอวี่เหวินไคไท่
เขาพูดเสียงเย็น "เตรียมรถ เดี๋ยวนี้เลย กลับเมืองหลวง แล้วค่อยหาเรื่องไอ้ตัวดีนั่นทีหลัง"
หมาป่าดำรับคำสั่งทันที ให้คนจัดเตรียมยานพาหนะ
ไม่นาน ขบวนรถจอดอยู่หน้าตึกวิลล่า