อู๋กังวางมาดอย่างเต็มที่
คิดว่าเบื้องหลังมีกลุ่มพ่อค้าเรือและหมาป่าดำค้ำจุน แก๊งมังกรเขียวคงทำอะไรเขาไม่ได้
โม่เฉิงคงยิ้มเย็นชา แล้วโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
หลงจ้านเดินตรงเข้าไปหาอู๋กังด้วยฝีเท้ากว้าง
พูดด้วยสีหน้าเหยียดหยันว่า "ไอ้สารเลว มาทำตัวเป็นเจ้าเป็นนายที่แก๊งมังกรเขียวหรือไง!"
"ไม่ต้องพูดถึงแกหรอก ต่อให้หมาป่าดำมาด้วยตัวเอง ปู่ๆ ก็ไม่ยอมสวามิภักดิ์!"
พูดพลางคว้างฝ่ามือฟาดออกไป
เพี๊ยะ!
ฝ่ามือกระแทกหน้าอู๋กังเต็มๆ ทำให้เขาร้องเสียงหลง แล้วหมุนตัวกระเด็นออกไป
ปัง!
อู๋กังชนกำแพง เลือดไหลออกจากตา หู ปาก จมูกพร้อมกัน
เขาปาดเลือดบนหน้า
ตะโกนด้วยความโกรธว่า "กล้าตีข้า! กล้าลงมือกับคุณชายอย่างข้า!"
"พวกแกใจกล้าบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!"
"ไม่กลัวตระกูลอู๋ของข้าจะกวาดล้างแก๊งมังกรเขียวให้สิ้นซากหรือ!"
เขาตะโกนเสียงดังลั่น
แต่ในใจกลับเริ่มหวั่นๆ
ที่แก๊งมังกรเขียวแข็งกร้าวได้ขนาดนี้ มันผิดปกติเหลือเกิน
หรือว่าเบื้องหลังพวกเขาจะมีผู้สนับสนุนอื่น?
แต่ในลั่วเฉิงนอกจากตระกูลโอวหยางก็ไม่มีกลุ่มใหญ่กลุ่มอื่นอีกแล้ว ใครจะมาค้ำจุนแก๊งมังกรเขียวได้?
เขาคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกว่าเบื้องหลังมีอะไรแอบแฝง
หลงจ้านนวดข้อมือเดินเข้ามา ทำท่าจะตีอู๋กังอีก
"เหอะ ปากยังแข็งอยู่อีกนะ"
"เดี๋ยวข้าทุบฟันแกให้หมด ดูซิว่าแกจะปากแข็งได้อีกไหม!"
อู๋กังสั่นเทิ้มด้วยความกลัว
รีบบอกว่า "อย่า อย่าตีข้าอีกเลย!"