"ยิง!!"
ปืนใหญ่ที่ติดตั้งกระสุนดัดแปลงกลิ่นอายสิ่งลี้ลับระเบิดเสียงดัง แรงถีบกลับแทบจะสะเทือนพลปืนให้ปลิวออกไป
ตูม!
กระสุนปืนใหญ่ทิ้งแสงเส้นตรงข้ามท้องฟ้ายามค่ำคืน ยิงเข้าที่ทีมสถาบันที่ยึดมั่นป้องกันฐานที่มั่นอย่างแม่นยำ ระเบิดเป็นหลุมใหญ่ ทิ้งร่างล้มระเนระนาด
"ฮ่า! สุดยอด!"
เฉินเฉินร้องเสียงหลงอย่างตื่นเต้น กระโดดสูงสามฟุต ไม่รู้ไปหยิบแตรทหารมาจากไหนมาเป่า
ตูดๆๆๆ~
เสียงแตรบุกที่กังวานดังก้อง เลือดในกายเดือดพล่าน
"บุก!!!"
ปังๆๆ
ตูมๆๆ!
ทีมอารักขาทางช้างเผือกเหลือคนไม่กี่คนคอยยิงคุ้มกันที่แนวรบ ที่เหลือส่งเสียงกู่ร้องวิ่งตามหลังลู่เย่เข้าสู่สนามรบ
ด้วยปืนแกตลิ่งกระสุนไม่จำกัดนำหน้า ทีมรบไร้เทียมทาน!
"เมย์เดย์! เมย์เดย์!"
"ไฟปืนฝ่ายตรงข้ามแรงเกินไป ขอการสนับสนุน ขอการสนับสนุน!"
"เชี่ย ยังมีอาวุธแบบแกตลิ่งอีกเหรอเนี่ย?"
เสียงปืนใหญ่ก้องกังวาน ควันดินปืนสว่างวาบทั่วทั้งสถาบัน ทีมอารักขาทางช้างเผือกถอนฐานที่มั่นแล้วฐานที่มั่นเล่า คะแนนพุ่งพรวดๆ ขึ้นไป
"มีอะไรแปลกๆ"
ปากกระบอกปืนแกตลิ่งที่หมุนอย่างบ้าคลั่งในที่สุดก็หยุดพักชั่วขณะ ลู่เย่ถือโอกาสฟื้นฟูกลิ่นอายสิ่งลี้ลับ
เฉินเฉินดึงระเบิดมือแรงระเบิดสูงขว้างสุดแรงเข้าไปในกระท่อมมุงฟางหลังหนึ่ง ระเบิดกระจายดอกไม้ไฟกลางอากาศ แล้วพูดแทรกขึ้นกลางความยุ่งวุ่นวาย "อะไรแปลกๆ?"
"ครั้งนี้พวกมันไม่มาเล่นงานฉันเลยนี่? ฉันยังไม่แข็งแกร่งพออีกเหรอ?" ลู่เย่กวาดตามองรอบตัว สีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
เขาระดับ S ไม่ได้ถูกให้ความสำคัญเป็นพิเศษงั้นเหรอ?
เกินไปแล้ว!
ตอนโดนล้อมรอบทำงานหนักเหมือนหมา แต่พอไม่โดนล้อมกลับรู้สึกขาดอะไรไปนิด ลู่เย่เปิดเผยนิสัยด้านต่ำของตัวเองออกมาชัดเจน