"เขาเมื่อกี้......."
บนสนาม ห้าครูทุกคนกลั้นหายใจ จ้องมองลู่เย่ที่ปรากฏขึ้นที่มุมจออย่างจดจ่อ
"ยัดอะไรเข้าไปในมือตุ๊กตากระดาษตัวนั้น?"
ภาพตรงหน้า ทำให้เหล่าผู้ควบคุมสิ่งลี้ลับที่เป็นครูเหล่านี้ต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน
ตามกฎที่สอนกันในชั้นเรียน
การเข้าไปยุ่งกับสิ่งลี้ลับแบบนี้โดยสมัครใจ ถือเป็นข้อห้ามโดยพื้นฐาน
ถ้าเชื่อฟังและไม่ทำผิดกฎ อาจจะตายช้าลงหน่อย
แต่ถ้าเข้าไปยุ่งด้วยตัวเอง สักวินาทีถัดไปอาจจะตายได้
"เป็นเงินมัจจุราช"
หัวหน้าระดับชั้นคนหนึ่งซึ่งมีลายปีศาจระดับ B สลักอยู่ที่ข้อมือ เอ่ยขึ้นช้าๆ
ทันใดนั้นก็เรียกสายตาจากทุกคน
"สินบน?"
"สิ่งลี้ลับบางอย่างรับสินบนได้จริง แต่ปัญหาคือ......."
"เขาเป็นแค่นักเรียนใหม่ที่ยังไม่เป็นผู้ควบคุมสิ่งลี้ลับด้วยซ้ำ ไปเอาเงินมัจจุราชมาจากไหน?"
เงินมัจจุราชคือสิ่งที่หล่อหลอมขึ้นมาจากพลังวิญญาณในดันเจี้ยนประหลาด
คล้ายกับเงินตราของโลกสิ่งลี้ลับ
ธนบัตรเงินมัจจุราชราคา 100 หนึ่งใบ ในโลกความเป็นจริงต้องจ่ายอย่างน้อยสิบล้านถึงจะซื้อได้
และคนธรรมดาทั่วไปที่ไม่มีช่องทาง ก็ยากจะเอื้อมถึงสิ่งของแบบนี้
"แค่ไม่อยากแบกคานหามแล้วจะไปขี่ม้า ก็ยอมทิ้งเงินมัจจุราชล้ำค่าแบบนี้ไป เขาไม่เคยเข้าเรียนมาก่อนหรือไง?"
ตามความคิดปกติ
เมื่อมีของล้ำค่าแบบนี้ ก็ควรใช้ในช่วงเวลาสำคัญที่สุด
แต่นั่นคือความคิดปกติ
เพราะใครก็คิดไม่ถึงว่า เงินมัจจุราชแบบนี้
ในกระเป๋าของลู่เย่มีอยู่ตั้งหนึ่งล้าน
........
ตัวของลู่เย่โยกโคลงไปตามจังหวะก้าวของม้ากระดาษ
นวดบ่าที่เมื่อยล้าของตัวเอง
หลิวจื่อเทามองด้วยความอิจฉาแทบแย่
หรือว่านี่จะเป็นกลไกซ่อนเร้นแบบใหม่? ที่จริงแล้วขออะไรได้?
"คือ...คุณ...สวัสดีครับ ผม...ก็อยาก...ขี่ม้าเหมือนกัน"
ระหว่างที่คิด เพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งซึ่งเหงื่อโทรมกาย พูดกับตุ๊กตากระดาษด้วยเสียงเบา
และยังเผื่อมือข้างหนึ่งไว้ชี้ไปที่ลู่เย่ตัวสั่นๆ เพื่อเป็นตัวอย่าง