บรรพบุรุษสิบแปดจักรพรรดิผี เจ้าบอกให้ข้าดิ้นรนเอาชีวิตรอดจากสยองขวัญเนี่ยนะ?

ตอนที่ 22 บรรพบุรุษสิบแปดองค์เป็นราชามัจจุราช แต่กลับให้ฉันเอาชีวิตรอดในดันเจี้ยนสยองขวัญ?

6 นาที· 1.3K คำ

สองวันต่อมา

"พักโรงแรมไหมน้องชาย?"

ด้วยสำเนียงที่ฟังดูแปลกๆ และมือที่ตบลงบนไหล่

ลู่เย่หันไปก็เห็นหนุ่มผมทองแนวพังก์กำลังขยิบตาให้เขาอย่างส่อแววเจ้าเล่ห์ ประกอบกับมืออีกข้างที่ถือการ์ดหนาเป็นตั้ง

จึงเข้าใจได้ทันทีว่าการผจญภัยแบบตำนานที่เคยได้ยินกำลังจะเกิดขึ้น

"แช่น้ำฟองไหม? ฟินสุดๆ"

เห็นลู่เย่นิ่งคิดอะไรอยู่ หนุ่มผมทองหน้าหื่นก็หันหลังเดินจากไป ตั้งใจจะไปงัดลูกค้ารายต่อไป

"เดี๋ยวก่อน"

ลู่เย่เอื้อมมือไปจับต้นคอเขาดึงกลับมาอย่างง่ายดาย แล้วก้มเสียงพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ประเภทมีเนื้อหรือไม่มีเนื้อ?"

"ฮี่ๆ มีทั้งสองแบบ"

"นำทาง"

"ตามผมมา!"

เบียดผ่านฝูงชนที่พลุกพล่าน หนุ่มผมทองนำทางอย่างกระตือรือร้น เหลียวซ้ายแลขวาที่มุมถนนก่อนจะพาลู่เย่เข้าไปในซอยที่ค่อนข้างมืด

ป้ายนีออนหลากสีสันกะพริบวับวาว ป้ายหน้าร้านเต็มไปด้วยภาพร่างกายยั่วยวน

"ทางนี้"

เดินขึ้นบันไดอันมืดมิดไปประมาณชั้นสอง หนุ่มผมทองหยิบกุญแจมาไขประตูห้องหนึ่ง แล้วกางแขนออกโชว์

"เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง!"

ในห้องที่มืดสลัวมีเตียงคู่เล็กๆ เตียงหนึ่ง ผ้าปูที่ด่างดำเต็มไปด้วยคราบประหลาด เตียงติดกับอ่างอาบน้ำ บนผนังแขวนของเล่นแปลกประหลาดสารพัด

หญิงสาวรูปร่างบอบบางนั่งอยู่บนเตียงในท่าที่ยั่วยวน

ลู่เย่เดินเข้าไปบีบแก้มเธอ

นุ่ม เด้ง หนึบ

แต่สีหลุดหน่อย

"เธอชื่ออาหลี่ เป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดที่นี่ หลายคนเคยคลั่งไคล้เธอ ผมเชื่อว่าคุณก็เหมือนกัน"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป