อาสะใภ้ใหญ่เย่มือสั่นเล็กน้อย หั่นเนื้อชิ้นใหญ่เท่าฝ่ามือลงไป แล้ววางลงในถ้วยใบหนึ่ง ส่งให้เว่ยเหยี่ยนพร้อมกล่าว “อาจารย์เว่ย ลองชิมดูว่ารสชาติเป็นอย่างไรบ้าง”
เว่ยเหยี่ยนก็รู้สึกว่าตนเองเมื่อครู่ทำตัวไม่ค่อยสุขุมเท่าไรนัก จึงตอบรับว่าอือคำหนึ่งอย่างสงวนท่าที แล้วรับถ้วยมาจากมืออาสะใภ้ใหญ่เย่
เนื้อขาแกะติดหนังย่างได้ที่ ผิวกรอบนอกนุ่มใน
ไขมันหนาที่แพะป่าสะสมไว้ก่อนเข้าฤดูใบไม้ร่วงถูกความร้อนบีบออกมา ชุ่มชื้นเข้าไปในขาแกะส่วนเนื้อที่แน่นหนา
กัดลงไปคำหนึ่ง น้ำเนื้อหอมมันเต็มปาก
เว่ยเหยี่ยนไม่ได้กินเนื้อหอมขนาดนี้มานาน เกือบเผลอกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วยความอร่อย
เขาตัดสินใจแล้ว ว่ากลางวันนี้จะเฝ้าขาแกะย่างตัวนี้
ส่วนไก่ตุ๋นเห็ดหอม สมัยก่อนนอกด่านเขาไม่เคยกินน้อย ๆ เสียเมื่อไหร่ อดมื้อหนึ่งก็ไม่เป็นไร
แต่พอฝาหม้อใหญ่ไก่ป่าตุ๋นเห็ดด้านหลังถูกยกเปิดออก กลิ่นหอมนั้นก็เหมือนมีตะขอ ค่อย ๆ ลอยมาทีละน้อย
เย้ายวนใจเขาสุดกำลัง ให้อยากหันกลับไปมอง
เว่ยเหยี่ยนคิดในใจ ดีที่เมื่อครู่ไม่ได้พูดอวดไว้ใหญ่โต ตอนนี้จะกลับคำก็ไม่มีใครรู้
เขากลั้นความอยากอาหารไว้ไม่อยู่ หันหลังกลับไปมอง สายตาก็จมลงไปในหม้อทันที ดึงออกมาไม่ได้
เนื้อไก่กับเห็ดสุกได้ที่แล้ว อาสะใภ้ใหญ่เย่จึงยกฝาหม้อออก เริ่มเคี่ยวน้ำให้งวด
น้ำแกงในหม้อถูกเคี่ยวจนข้นเป็นสีเหลืองอำพัน ส่องประกายยั่วยวนใจท่ามกลางแสงแดด
ตามการพลิกกลับของตะหลิว น้ำแกงเคลือบเนื้อไก่และเห็ดทุกชิ้นอย่างสม่ำเสมอ...