“แม่ วันนี้เป็ดจะทำยังไงเจ้าคะ?” อาสะใภ้ใหญ่เย่เดินมาถาม
“ตัวหนึ่งใส่กับมันฝรั่งต้มให้เปื่อยหน่อย ไม่งั้นข้าเคี้ยวไม่ไหว” ยายเย่ว่า “อีกตัวพวกเจ้าอยากทำยังไงก็ทำเถอะ ข้าไม่ยุ่ง”
“คืนนี้จะกินทั้งสองตัวเลยหรือเจ้าคะ?” อาสะใภ้ใหญ่เย่ได้ยินแล้วสีหน้าเผยความดีใจ
แต่ยายเย่กลับเงยหน้ามองฟ้าด้วยความกังวลเล็กน้อย “ใช่ อากาศหนาวขึ้นเรื่อยๆ เราก็ต้องเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น กินอิ่มแล้วถึงจะมีแรงเดินทาง”
“ได้เจ้าค่ะ รอทานได้เลย!” อาสะใภ้ใหญ่เย่ดีใจเป็นพิเศษ กลับไปปรึกษากับน้องสะใภ้ทั้งสอง ตกลงกันว่าอีกตัวจะย่างกิน
เป็ดตัวผู้หั่นเป็นชิ้นใหญ่ ลวกน้ำเดือดแล้วตุ๋นกับมันฝรั่ง
เป็ดตัวเมียอ้วนกว่า ทาเครื่องปรุงง่ายๆ เสียบกิ่งไม้ นำไปย่างบนไฟจนมันแตกซ่าๆ
กลิ่นหอมสองชนิดฟุ้งกระจายไปทั่ว ทำเอาพวกเด็กๆ ดีใจเหมือนจะได้ตรุษจีน
แม้แต่นางกั๋วที่ปกติเห็นต้องทำงานก็หลบ ยังอดเข้ามาช่วยเติมฟืนไม่ได้
อาสะใภ้สามเย่ปูเครื่องนอนเสร็จแล้วก็เดินมา “พี่สะใภ้ใหญ่ ฝีมือแกนี่ไม่มีที่ติจริงๆ น้ำมันก็ไม่มี เครื่องปรุงก็ไม่ครบ ยังทำได้หอมขนาดนี้”
นางกั๋วกลืนน้ำลายแทบไม่ทัน “ฟังแกพูดสิ นี่มันเนื้อนะ! ยังไงก็หอมทั้งนั้นแหละ”
อาสะใภ้สามเย่ไม่ยอมให้เสียกิริยา ตอบกลับทันที “ยังไงแกทำก็ไม่หอมเท่าพี่สะใภ้ใหญ่หรอก”
“พี่สะใภ้สาม อย่าลืมสิ เป็ดวันนี้สามีข้าจับมาได้” นางกั๋วพูดอย่างถือดีเป็นพิเศษ
“ก็ไม่ใช่แกจับมาเอง จะมาอวดอะไร!” อาสะใภ้สามเย่สวนกลับด้วยคำเดียว