“หากท่านแม่เป็นอะไรขึ้นมา ข้าจะต้องแจ้งความเอาผิดนางข้อหาพรากชีวิตคน!”
เย่เหล่าต้ายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกอาสะใภ้ใหญ่เย่ตบไหล่พลางดุด่าว่า “พูดเหลวไหลอะไร! ท่านแม่บุญหนักศักดิ์ใหญ่ ย่อมไม่เป็นอะไรแน่!”
กล่าวจบ นางยังหันไปถามชิงเทียนอย่างไม่วางใจว่า “ชิงเทียน เจ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่?”
“อืม ท่านย่าไม่เป็นอะไรแน่!”
เย่เหล่าต้ารีบถุยน้ำลายสามครั้ง พลางกล่าวว่า “ปากพล่อยไปเท่านั้น เมื่อครู่ข้าพูดเหลวไหลทั้งสิ้น ท่านแม่ย่อมไม่เป็นอะไรแน่!”
อาสะใภ้ใหญ่เย่ยังกำชับเสียงเบาอย่างไม่วางใจว่า “อีกประเดี๋ยวพอถึงโรงหมอ เจ้าอย่าพูดมาก ยามนี้คนที่ทุกข์ใจที่สุดคือเหล่าสี่ เจ้าอย่าพูดอะไรไปกระทบใจเขาเข้า”
หลังจากระบายอารมณ์ออกมา เย่เหล่าต้าก็สงบลงมาก เขาถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “วางใจเถิด ข้ารู้แล้ว”
กล่าวจบ เขาก็ชะโงกตัวออกไปแล้วพูดว่า “ชิ่งหยวน หยุดรถก่อน ข้าจะไปแจ้งทางการ พวกเจ้าไปโรงหมอก่อน อีกประเดี๋ยวข้าตามไปเอง”
“ได้เลย” เย่ชิ่งหยวนดึงบังเหียนให้รถจอดข้างทาง เปิดทางให้เย่เหล่าต้าลงจากรถ
เย่เหล่าต้าเดินต่อไปอีกหนึ่งถนน ไม่นานก็เห็นประตูศาลาอำเภออยู่ไกล ๆ
เขาเร่งฝีเท้าไปถึงศาลาอำเภอ ชี้แจงกับมือปราบที่เฝ้าประตูว่าต้องการแจ้งความ จากนั้นก็ถูกพาตัวเข้าไปด้านใน
บังเอิญเสียจริง คนที่หวังกว่างผิงส่งมาแจ้งความก็กำลังอยู่ข้างในพอดี
ทั้งสองคนมาจากหมู่บ้านเดียวกัน แม้ไม่สนิทกันนัก แต่ก็รู้จักหน้าค่าตากันอยู่
เมื่อมือปราบเห็นว่าทั้งคู่มาแจ้งความเรื่องเดียวกัน ก็คิดว่าเรื่องนี้คงไม่ใช่คดีลักเล็กขโมยน้อย จึงเริ่มตั้งใจสอบถามขึ้นมาบ้าง
พอได้ยินว่าเย่เหล่าต้าพักอยู่ที่บ้านเจียงหยวนไว ท่าทีของมือปราบก็เปลี่ยนไปทันที
“พักอยู่ที่บ้านเจียงหยวนไวหรือ? เจ้าเป็นญาติกับเขาหรือ?”
“ไม่ใช่ ภรรยาข้าเป็นแม่ครัว บัดนี้ทำงานร่วมกับเจียงหยวนไวอยู่”
ก่อนหน้านี้เจียงหยวนไวจัดงานชมดอกไม้ จนได้รับคำชมและของพระราชทานจากพระชายา แม้เรื่องนี้ยังไม่แพร่ไปทั่วทั้งเมือง แต่คนอย่างนายอำเภอกลับรู้ข่าวตั้งแต่เนิ่น ๆ แล้ว
ดังนั้นพอได้ยินเย่เหล่าต้ากล่าวเช่นนั้น ท่าทีของมือปราบก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ