หลังจากชิงเทียนมีไข้โดยไม่ทราบสาเหตุนานสามวัน ในที่สุดไข้ก็ลดลง ทว่าทั้งตัวยังคงซึมเซาไร้เรี่ยวแรง เกรงว่าคงยากจะฟื้นตัวในเวลาอันสั้น
ทุกคนคุ้นชินกับภาพชิงเทียนที่เปี่ยมด้วยชีวิตชีวา ครั้นเห็นนางหงอยเหงาไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ ต่างก็ปวดใจยิ่งนัก พากันคิดหาวิธีต่าง ๆ เพื่อให้นางกลับมากระปรี้กระเปร่าโดยเร็ว
รุ่ยชินอ๋องเที่ยวเสาะหาของเล่นของใช้สารพัด ไม่สนราคา ซื้อกลับมาเพียงเพื่อให้บุตรสาวยิ้มแย้ม
ส่วนพระชายารุ่ยชินอ๋องก็ให้คนเตรียมวัตถุดิบบำรุงร่างกายหลากหลายชนิดทุกวัน ทั้งยังคอยเกลี้ยกล่อมให้ชิงเทียนกิน หวังจะชดเชยสิ่งที่ร่างกายสูญเสียไปเพราะล้มป่วยให้ได้โดยเร็ว
อาสะใภ้ใหญ่เย่เองก็วางใจชิงเทียนไม่ลง จึงหน้าหนาอาศัยอยู่ในจวนรุ่ยชินอ๋องเสียเลย นอกจากช่วงเช้าที่ต้องไปจัดการธุระบางอย่าง ณ หอสุราแล้ว เวลาที่เหลือล้วนใช้อยู่เป็นเพื่อนกับชิงเทียน
หากเป็นเมื่อก่อน ต่อให้มีคนบอกให้นางย้ายเข้าไปอยู่ในจวนอ๋องเพื่อคอยอยู่เป็นเพื่อนชิงเทียน นางคงคิดว่าอีกฝ่ายพูดเหลวไหล
แม้นางจะรักชิงเทียนมาก แต่ก็มีศักดิ์ศรีของตนเอง
ทว่าหลังจากชิงเทียนป่วยครานี้ นางถึงได้รู้ว่าเพียงวันเดียวที่ไม่ได้พบชิงเทียน นางก็แทบคลุ้มคลั่งแล้ว
พอคิดว่าชิงเทียนอาจเจ็บป่วยทรมานโดยที่นางไม่รู้ตัว ทั้งยังร้องไห้ตามหามารดาแต่กลับหาไม่พบ หัวใจของนางก็ราวกับถูกบีบจนแหลกสลาย
ดังนั้นจะศักดิ์ศรีหรือความภาคภูมิใจอันใดก็ช่าง ยามนี้นางยอมสละได้ทุกสิ่ง มีเพียงชิงเทียนเท่านั้นที่นางตัดใจไม่ได้