สิ่งของชิ้นนี้มีขนาดไม่ใหญ่ แทบจะถูกสองมือของเย่เหล่าซานโอบไว้ได้มิด
แต่โครงสร้างกลับซับซ้อนยิ่งนัก
ตัวชิ้นงานแกะสลักจากไม้ทั้งท่อน เป็นรูปภูเขา
ทว่าบนตัวภูเขายังมีชิ้นส่วนเล็ก ๆ อีกหลายชิ้นติดอยู่ ซึ่งแต่ละชิ้นล้วนขยับได้
เย่เหล่าซานพลิกดูอยู่ครู่ใหญ่ ก็ยังคิดไม่ออกว่าสิ่งนี้คืออะไรกันแน่
จึงได้แต่เอ่ยถามฉีเมิ่งฮุยที่กำลังร่ำไห้อย่างเศร้าโศกอยู่ข้าง ๆ
ฉีเมิ่งฮุยสะอึกสะอื้นตอบว่า “นี่คือกระถางธูป”
กระถางธูปหรือ?
เย่เหล่าซานก้มมองของในมืออีกครั้ง แต่ก็ยากจะเชื่อมโยงสิ่งนี้เข้ากับกระถางธูปได้จริง ๆ
ในความทรงจำของเขา กระถางธูปก็คือภาชนะที่ตั้งอยู่บนโต๊ะยาวสำหรับปักธูป
ฉีเมิ่งฮุยก้มหน้าหมดอาลัยตายอยาก “พี่สามเย่ บัดนี้พูดเรื่องพวกนี้ไปจะมีประโยชน์อันใด ของก็พังไปแล้ว”
คาดไม่ถึงว่าเย่เหล่าซานจะเอ่ยว่า “ข้าตรวจดูอย่างละเอียดแล้ว ตำแหน่งที่หักเป็นส่วนที่ต่อเติมเข้าไปภายหลัง ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างหลัก หากหาไม้ชนิดเดียวกันได้ ก็น่าจะซ่อมกลับเข้าไปได้”
ฉีเมิ่งฮุยยังคงส่ายหน้า “ไม่มีประโยชน์หรอก ฝีมือข้าเทียบกับท่านอาจารย์หลิวไม่ได้ จะซ่อมให้แนบเนียนไร้ร่องรอยได้อย่างไร”
เย่เหล่าซานนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวอย่างตรงไปตรงมายิ่งขึ้นว่า “หากเจ้าหาไม้ที่มีเนื้อเหมือนชิ้นนี้มาให้ข้าสักชิ้น บางทีข้าอาจลองดูได้”
“หา?” ฉีเมิ่งฮุยชะงักไปก่อน ครั้นกำลังจะกล่าวว่าเย่เหล่าซานคุยโว
แต่พลันนึกขึ้นได้ว่า หากเย่เหล่าซานไม่มีความสามารถโดดเด่นจริง ๆ จวนฉินก็คงไม่ยอมจ่ายเงินส่งเขามาเปิดหูเปิดตาโดยไร้เหตุผลกระมัง
ฉีเมิ่งฮุยมองเย่เหล่าซานตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยดวงตาพร่าพรายด้วยน้ำตา แม้ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี แต่หากอีกฝ่ายเป็นยอดฝีมือผู้เร้นกายจริง ๆ เล่า?
ฉีเมิ่งฮุยเช็ดน้ำตาแล้วถามว่า “ต้องใช้ไม้ใหญ่แค่ไหน ทางข้ามีเศษไม้ที่เหล่าช่างเหลือไว้ให้ข้าฝึกมืออยู่ไม่น้อย”
“เครื่องมือมีครบหรือไม่?” เย่เหล่าซานถามอีกครั้ง
“มีครบ” ฉีเมิ่งฮุยพยักหน้า กัดฟันถอดเสื้อตัวนอกออกมาห่อกระถางธูปแล้วหิ้วไว้ จากนั้นพาเย่เหล่าซานลอบออกทางประตูหลัง มุ่งตรงไปยังห้องที่ตนใช้ฝึกฝนอยู่เป็นประจำ