“ท่านแม่ ข้ารู้แล้ว ข้ารู้แล้ว” เย่เซี่ยงเหลยตอบอย่างขอไปที สายตายังคงมองไปทางอื่น
ทันทีที่เข้าร้านมาเมื่อครู่ เขาก็ตื่นเต้นจนแทบอดใจไม่ไหว ยามนี้ทั้งตัวราวกับตาพร่าไปหมดแล้ว
เขารู้ดีว่าตนเลือกสถานที่แห่งนี้ไม่ผิดแน่
ในร้านมีของแปลกจากตะวันตกมากมาย หลายสิ่งเขาไม่เคยได้ยินแม้แต่ชื่อ
ยิ่งทำให้เขาอยากลงเรือออกทะเลไปยังดินแดนตะวันตก อยากเห็นว่าดินแดนที่ประดิษฐ์ของแปลกใหม่ได้มากมายเช่นนี้มีหน้าตาเป็นอย่างไร
แม้แต่เครื่องแต่งกายของคนในร้านก็ยังทำให้เขาอิจฉา ในใจอดจินตนาการถึงยามที่ตนได้สวมใส่ขึ้นมาไม่ได้
เย่จวนเอ๋อร์เห็นบุตรชายใจลอย จึงบิดหูเขาทันที “แม่พูดกับเจ้า ได้ยินหรือไม่?”
“ได้ยินแล้ว! ได้ยินแล้ว!” เย่เซี่ยงเหลยรีบตอบ “ท่านแม่วางใจเถิด!
“ที่ข้าหนีเรียนก็เพราะไม่ชอบอ่านหนังสือ แต่ข้าชอบของพวกนี้ ข้าจะตั้งใจเรียนกับอาจารย์ให้ดีแน่นอน”
เย่จวนเอ๋อร์กล่าวว่า “ให้เป็นเช่นนั้นเถิด มิฉะนั้นคอยดูว่าแม่จะจัดการเจ้าอย่างไร!”
ชิงเทียนเดินลงมาชั้นล่างพร้อมฉินเฮ่อเซวียน ก็เห็นเย่เซี่ยงเหลยถูกเย่จวนเอ๋อร์ดึงหูสั่งสอนอยู่พอดี
“เสี่ยวซู!” ชิงเทียนเดินเข้าไปช่วยคลี่คลายสถานการณ์ “ต่อไปเจ้าจะมาทำงานที่นี่แล้วใช่หรือไม่?”
เมื่อเย่จวนเอ๋อร์เห็นฉินเฮ่อเซวียนตามมาด้วย จึงรีบปล่อยมือ
เย่เซี่ยงเหลยยิ้มพลางย่อตัวลงคุยกับชิงเทียน
“ใช่แล้ว! ต่อไปถ้าชิงเทียนเข้าเมือง อย่าลืมแวะมาหาท่านอานะ!”
“ได้!” ชิงเทียนกล่าวอย่างอิจฉาเล็กน้อย “ที่นี่มีของแปลกใหม่มากมายเลย!”
“ก่อนหน้านี้เจ้าไม่ได้บอกหรือว่า ถ้าลงเรือออกทะเลไปตะวันตกจะทำเงินได้มาก?
“รอข้าเรียนรู้ในร้านจนสำเร็จวิชาแล้ว ข้าจะไปตะวันตกให้ได้ ถึงตอนนั้นเจ้าชอบอะไร ข้าจะซื้อกลับมาให้หมด!”
เย่จวนเอ๋อร์กำลังกล่าวคำขอบคุณฉินเฮ่อเซวียนซ้ำไปซ้ำมา
ทว่าฉินเฮ่อเซวียนกลับสนใจแต่เรื่องที่คนทั้งสองคุยกันอยู่บนพื้น
ชิงเทียนหยิบนาฬิกาพกออกมาให้เย่เซี่ยงเหลยดู
“เสี่ยวซู ดูสิ พี่ฉินให้นาฬิกาพกข้ามา”
“นาฬิกาพกคืออะไรหรือ?”
“เป็นของที่ใช้ดูเวลาได้” ชิงเทียนพูดพลางกดเปิดนาฬิกาพก มองด้านในแล้วกล่าวว่า “ดูสิ ยามนี้เป็นยามเซินต้น เค่อที่สองแล้ว”