ไม่นานนัก อาหารก็เริ่มทยอยยกออกมาจากครัวหลังร้าน
อาหารที่ยกมาในคราวนี้ ไม่ว่าจะเป็นฝีมือการหั่นหรือรสชาติ ล้วนดีกว่าอาหารหลายจานก่อนหน้านี้ไม่น้อย
เห็นได้ชัดว่าพ่อครัวใหญ่ลงแรงตั้งใจปรุงอย่างแท้จริง
อาสะใภ้ใหญ่เย่อดเป็นห่วงบุตรสาวขึ้นมาอีกครั้งไม่ได้
“เด็กคนนี้นี่ กินแล้วไม่อร่อยก็ไม่รู้จักบอกแม่ คราวนี้อาหารดีแล้ว เจ้ากลับกินอิ่มจนกินไม่ไหวแล้วใช่หรือไม่?”
อาสะใภ้ใหญ่เย่อยากให้ชิงเทียนลองชิมอาหารจานใหม่อีกสักหน่อย แต่ก็เห็นว่าเวลาล่วงดึกแล้ว หากกินจนอิ่มเกินไป เกรงว่าจะย่อยไม่ทัน
ชิงเทียนดูคล้ายจะมองออกว่าอาสะใภ้ใหญ่เย่กำลังลังเล จึงซุกตัวแนบอกนางแล้วออดอ้อนเสียงอ่อนว่า “ถึงอย่างไรก็ไม่อร่อยเท่าฝีมือท่านแม่อยู่ดี”
อาสะใภ้ใหญ่เย่เห็นว่าชิงเทียนง่วงแล้ว จึงเปลี่ยนอิริยาบถอุ้มนาง มือหนึ่งตบหลังเบา ๆ
เย่จวนเอ๋อร์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามมองด้วยความอิจฉายิ่งนัก ก่อนกล่าวกับหลิวฉวนที่อยู่ข้างกายว่า “ดูชิงเทียนสิ ช่างรู้ใจเสียจริง แต่ลูกทั้งสามที่ข้าคลอดออกมากลับเป็นเจ้าหนี้ตัวน้อยกันหมด แต่ละคนถอดแบบเจ้ามาเป๊ะ แม้แต่คำพูดรู้ใจก็ยังพูดไม่เป็น”
“เช่นนั้นเจ้าลองมีอีกสักคนสิ ดูว่าจะได้ลูกที่เหมือนเจ้าหรือไม่?” หลิวฉวนดื่มไปไม่น้อย พลันเอ่ยประโยคนี้ออกมาอย่างไม่ทันคิด
“อายุปูนนี้แล้ว!” ใบหน้าเย่จวนเอ๋อร์แดงก่ำในพริบตา “เด็ก ๆ ก็อยู่ตรงนี้ ยังจะพูดเหลวไหลอะไรอีก!”
เย่เหล่าต้าได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแล้วกล่าวว่า “ท่านน้า ท่านกับน้าเขยยังไม่แก่เสียหน่อย มีบุตรสาวยามชราก็นับว่าดีมิใช่หรือ!”
“โอ๊ย ช่างเถิด กว่าจะส่งดาวมารทั้งสามออกไปได้ ข้าก็ต้องพักให้สบายสักหน่อยแล้ว จะหาเรื่องเหน็ดเหนื่อยใส่ตัวอีกได้อย่างไร
“อีกอย่าง หากคลอดบุตรสาวก็ยังพอว่า แต่ถ้าเป็นบุตรชายอีกคน ข้าคงเลี้ยงไม่ไหวแล้ว!
ข้าขอรออุ้มหลานดีกว่า!”
เมื่อเย่เหล่าต้ากับอาสะใภ้ใหญ่เย่ได้ยินคำพูดประโยคสุดท้ายของเย่จวนเอ๋อร์ ทั้งสองก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“จริงสิ เซี่ยงซิ่นปีนี้อายุสิบเจ็ดสิบแปดแล้วกระมัง? มีคนมาทาบทามหรือยัง?”
“ยังเลย ข้าคิดว่าจะรอให้เขาออกจากการเป็นลูกมือในปีหน้าแล้วค่อยว่ากัน”