เย่จวนเอ๋อร์ทำหน้าเหยียด ๆ ปิดจมูกแล้วรีบก้าวเดินออกไปโดยเร็ว
พอถึงบ้านนางก็เริ่มยุ่งอยู่กับการล้างผักและหั่นผักทันที
ไม่นานนักอาสะใภ้ใหญ่เย่กับอาสะใภ้สามเย่ก็เดินทางมาถึง
คนทั้งสองเข้ามาก็รับช่วงงานในมือของเย่จวนเอ๋อร์ต่อทันที
“ท่านน้า มื้อเที่ยงพวกเราสองคนทำเองก็พอแล้ว ท่านไม่ต้องยุ่งหรอก”
“อ้าย! พวกเจ้าไม่ต้องมาผลักข้าหรอก ข้าก็ทำกับข้าวไม่เป็น ข้าก็แค่จะมาช่วยหยิบจับให้พวกเจ้าเท่านั้น”
อาสะใภ้ใหญ่เย่เอ่ยว่า “ท่านน้า หากท่านอยู่นิ่งไม่ไหว ก็ไปบ้านข้าเป็นเพื่อนแม่ของข้าพูดคุยเสียหน่อยเถิด”
“แล้วทำไมพวกเจ้าไม่เรียกแม่ของเจ้ามานี่ล่ะ!” เย่จวนเอ๋อร์ถามอย่างไม่เข้าใจ
“แม่ข้าสองวันมานี้ไม่ค่อยสบาย จึงพักอยู่ที่บ้าน มิเช่นนั้นจะต้องให้พวกเราตามหรือ แม่ข้าเองก็คงรีบมาหาเองแล้ว”
“แม่เจ้าป่วยหรือ?” เย่จวนเอ๋อร์ประหลาดใจ “เป็นเมื่อไหร่กัน ทำไมข้าไม่เคยได้ยินเลย?”
“ก็เพราะกำลังจะต้องยุ่งกับการเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงไง แม่ข้าก็เลยไม่ให้พวกเราบอกใคร
“แต่ทุกวันนี้ใคร ๆ ก็ต่างยุ่งกันหมด ที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนนาง ข้าว่าไม่สู้ให้ท่านน้าไปเป็นเพื่อนพูดคุยกับนางดีกว่า”
เย่จวนเอ๋อร์รีบแก้ผ้ากันเปื้อนออกทันทีแล้วเอ่ยว่า “ได้ อย่างนั้นก็ลำบากพวกเจ้าละกัน ข้าจะไปดูแม่เจ้าสักหน่อย”
ว่าแล้วนางก็ตรงไปยังบ้านตระกูลเย่ พอเดินเข้าลานบ้านก็เห็นนางกั๋วกำลังเอามือประคองบั้นเอวเดินเล่นอยู่ในลาน
นางกั๋วตอนนี้ท้องยังอ่อน ๆ ยังไม่ทันเห็นท้องเลยด้วยซ้ำ แต่กลับตั้งอกตั้งใจยื่นท้องออกมาเดินอย่างแข็งขัน
ถึงตระกูลเย่จะย้ายกลับมาได้ไม่นานนัก แต่เย่จวนเอ๋อร์กับคนในครอบครัวก็เริ่มสนิทสนมกันพอควรแล้ว เว้นไว้ก็แต่นางกั๋วคนเดียว
“เดินเล่นอยู่หรือ!” เย่จวนเอ๋อร์ทักทายอย่างเก้อเขินเล็กน้อย
“อาญาติมาแล้วหรือ” นางกั๋วก็เพียงพยักหน้าเป็นเชิงทักทาย แล้วก็เงียบไป
เย่จวนเอ๋อร์ฝืนยิ้มเอ่ยว่า “ได้ยินว่าแม่เจ้าไม่สบาย ข้าเลยแวะมาเยี่ยมนาง”
นางกั๋วไม่ตอบรับอะไร เพียงนิ่งเงียบอยู่
เย่จวนเอ๋อร์จำต้องเดินอ้อมเข้าไปในห้องตะวันออกของเรือนหลัก