คำพูดนี้ช่างตอบยากอยู่บ้าง
เดิมทีตระกูลเย่เก็บเห็ดได้มากมายในคราวเดียว ก็ชวนให้ผู้คนเกิดความอิจฉาได้ง่ายอยู่แล้ว
หากให้คนในหมู่บ้านจ่ายเงินซื้อ ก็ดูราวกับว่าครอบครัวตนใจแคบ
แต่หากไม่คิดเงินและยกให้เปล่า ก็อดเสียดายไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น บัดนี้ตระกูลเย่ก็ไม่ได้ขัดสนเงินที่ได้จากการขายเห็ดสักเท่าไร
ยามที่อาสะใภ้ใหญ่เย่เก็บเห็ด นางก็คิดไว้ในใจแล้วว่าจะนำเห็ดเหล่านี้ไปใช้ทำอะไรบ้าง
พรุ่งนี้คัดเห็ดดี ๆ บางส่วนกลับไปเพิ่มรายการอาหารให้หอสุราและร้านเกี๊ยว
ส่วนที่เหลือก็นำไปตากแห้งไว้ที่บ้าน เก็บไว้ตุ๋นกับลูกไก่กินในฤดูหนาว
เมื่อเห็นคนในหมู่บ้านพากันล้อมเข้ามา อาสะใภ้ใหญ่เย่จึงได้แต่ยิ้มกล่าวว่า “พวกเราก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ใครอยากกินก็หยิบกลับไปสักหน่อยเถิด
“เห็ดพวกนี้เก็บมาจากบนเขา จะพูดเรื่องซื้อขายไปไย หากทำเช่นนั้นก็ดูห่างเหินกันเกินไปแล้ว!”
เมื่อคนในหมู่บ้านได้ยินอาสะใภ้ใหญ่เย่กล่าวเช่นนี้ กลับเป็นฝ่ายกระดากใจขึ้นมาก่อน
นางชุย ภรรยาของเย่ชิ่งหยวนก็อยู่ในกลุ่มคนด้วย นางฉวยโอกาสกล่าวขึ้นมาทันทีว่า “มิน่าเล่า คนในหมู่บ้านถึงได้พูดกันว่าพี่สะใภ้ใจกว้างนัก
“แต่พี่สะใภ้จริงจังเกินไปแล้ว ไม่รู้หรือว่าพวกเราล้อเล่นกับท่านอยู่!
“ของที่เก็บได้จากบนเขาทั้งนั้น หากอยากกินพวกเราก็ไปเก็บเองได้ ไฉนจะเอาของบ้านท่านเล่า!
“เห็ดเหล่านี้ดูเหมือนมีมากก็จริง แต่บ้านท่านเลี้ยงคนไว้ตั้งมากมาย ทั้งยังเปิดหอสุราในเมืองหลวง แบ่งกันสองทางแล้วคงเหลือไม่เท่าไรหรอก!”