เช้าวันรุ่งขึ้น เหล่าเด็กน้อยก็พากันออดอ้อนจะไปชมประตูซานไห่กวน
เมื่อวานมาถึงก็มืดค่ำแล้ว ไม่ทันได้เห็นอะไรชัด ๆ
เย่เหล่าต้าบอกกล่าวครอบครัว แล้วอุ้มชิงเทียน พาหลานห้าคนไปชมหอประตูเมือง
“สูงเสียจริง!” เย่ชางเหนียนเงยหน้าจนคอแทบหัก “สูงเท่ากับเหนียนเหนียนตั้งหลายตัวซ้อนกันเลยไหม?”
“นั่นสิ! นี่คือประตูอันดับหนึ่งใต้หล้า!” เย่ชางเจ้าโอ้อวดคำใหม่ที่เพิ่งได้ยินเมื่อคืน
“อันดับหนึ่งใต้หล้า!” ชิงเทียนแม้ไม่เข้าใจความหมาย ก็ยังพูดตาม
“ขนมแป้งทอด~”
“ขนมแป้งทอดหอมกรุ่นร้อน ๆ เพิ่งออกจากกระทะ~”
พ่อค้าเร่หาบของผ่านมา เสียงร้องขายดึงดูดความสนใจได้ในชั่วพริบตา
นอกประตูเมืองมีเกวียนของคนรวยหลายคันที่กำลังรอเข้าตามลำดับ ต่างก็เรียกให้พ่อค้าเดินเข้าไปหา
พอพ่อค้าเห็นว่ามีลูกค้า ก็รีบหยุดฝีเท้า วางหาบ เปิดผ้าฝ้ายที่คลุมอยู่ เผยให้เห็นขนมแป้งทอดสีทองกรุบกรอบน่ารับประทาน
แค่มองก็พอจะนึกภาพความกรอบหอมหวานออกแล้ว เรียกน้ำย่อยเด็ก ๆ ได้ในทันที
“อยากกินไหม?” เย่เหล่าต้าถาม
“อยากกิน!” เย่ชางเหนียนตอบรับเป็นคนแรก
เย่ชางรุ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “แพงไหมล่ะ?”
เย่เหล่าต้าเห็นดังนั้น ก็วางชิงเทียนลง แล้วเดินไปถามราคา
พอรู้ว่าเพียงสองอีแปะต่อชิ้น เย่เหล่าต้าก็หยิบเบี้ยทองแดงสิบสองเหรียญส่งให้พ่อค้า
“เอาหกชิ้น”