แม่นมเจียงกับเย่ตงหมิงยามนี้ยังอยู่ที่ลานว่างเปล่า
แม่นมเจียงนั่งเป็นเพื่อนคุยกับยายเย่
ส่วนเย่ตงหมิงก็เล่ารายละเอียดขั้นตอนและธรรมเนียมการจัดงานศพที่นี่ให้เย่เหล่าต้าฟังอย่างละเอียด
ท้ายสุดเขายังตบอกตบใจรับประกันว่า “วางใจได้ เรื่องนี้อยู่ในความรับผิดชอบของข้าคนเดียว
“เดี๋ยวข้าจะหาจัดแจงที่เก่งที่สุดในตระกูลมาให้พวกเจ้า พวกเจ้าไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น คอยฟังคำสั่งเขาก็พอ”
แม่นมเจียงจึงพาครอบครัวยายเย่มาดูเรือน พอเดินเข้าประตูไป ทุกคนก็ตกตะลึงพรึงเพริด
เรือนนี้ ย้ายกันได้หมดจดจริงๆ นะเนี่ย!
ไม่ต้องพูดถึงลานหน้าบ้านที่ถูกขนจนเกลี้ยง ไม่เว้นแม้แต่ก้อนหินที่ใช้กดผักดองยังถูกขนไปด้วย
ในเรือนยิ่งแล้วใหญ่ นอกจากเตียงคันดินกับเตาไฟแล้ว แทบไม่มีอะไรเหลือเลย
แม้กระทั่งหม้อเหล็กบนเตาก็ยังถอดไป
ถ้าไม่ใช่เพราะเวลาไม่พอ คงต้องรื้อบานประตูกับกรอบหน้าต่างไปด้วยกระมัง?
หยางซิงก็ไม่คิดไม่ฝันว่า ต่อให้ตัวเองย้ำถึงผลดีผลเสียไปแล้วหลายรอบ แม่ยายของตนยังขนของได้เกลี้ยงขนาดนี้
เขาผู้มีวาทศิลป์เป็นเลิศ ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
แม่นมเจียงพอเห็นก็ขมวดคิ้ว แต่ปากกลับพูดว่า “ดีมาก ว่างหมดจดดี จะได้สะดวกให้พี่สาวพวกเราเอาของของตัวเองมาเก็บ”
หยางซิงรู้สึกได้ว่าสถานการณ์ไม่ดีนัก รีบสาวเท้าเดินตามเข้าไปจะได้อธิบาย
ใครจะคิดว่าแม่นมเจียงกลับไล่เขาตรงๆ ว่า “ผู้ดูแลหยางยังไปช่วยครอบครัวแม่ยายเก็บข้าวของเถิด
“ขนข้าวของไปมากมายขนาดนั้น คงต้องจัดการอีกพักใหญ่
“พวกเราที่นี่คนเยอะ จัดการกันเองก็ไว ไม่ง้อเจ้าหรอก!”
เห็นแม่นมเจียงไม่แม้แต่จะมองตัวเองสักตา เดินพยุงยายเย่เข้าไปในลานประตูตรงๆ หยางซิงก็ได้แต่กระทืบเท้าด้วยความโกรธอยู่ด้านนอก
ในเมื่อยอมสละเรือนให้แล้ว จำเป็นต้องทำเรื่องถึงเพียงนี้ด้วยหรือ?
คราวนี้ล่ะสิ ไม่เพียงไม่ได้ความดีความชอบ ยังทำให้แม่นมเจียงประทับใจแย่อีกต่างหาก
ช่างกลายเป็นคนผิดทั้งสองฝ่ายจริงๆ!
ของในเรือนและในลานถูกขนจนเกลี้ยง แต่ยายเย่เดินตรวจดูรอบหนึ่งแล้ว ในใจกลับอิ่มเอมใจยิ่งนัก
เรือนเก่านี้แม้เป็นบ้านดินดิบ แต่เมื่อปีนั้นสร้างมาอย่างแข็งแรง ยามนี้แทบไม่ต้องซ่อมแซมจุดใดเลย