อาสะใภ้ใหญ่เย่ตบลงมาหนักไม่ใช่น้อย ชิงเทียนเม้มปากน้อยๆ ราวกับจะกลั้นเอาไว้ ทว่าในที่สุดก็กลั้นไม่ไหว น้ำตาค่อยๆ ทะเล้นขึ้นมา เริ่มเวียนอยู่ในเบ้าตา
เย่เหล่าต้าตกใจกับท่าทีของอาสะใภ้ใหญ่เย่ รีบหันตัวมาปกป้องชิงเทียนไว้ แล้วลดเสียงต่ำว่า “เจ้าทำอะไรกัน ไหนบอกว่าเด็กจะตีได้อย่างไร!”
อาสะใภ้ใหญ่เย่พอลองตีเสร็จก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที
ทั้งที่รู้ดีว่าชิงเทียนเคยถูกตีมามากเพียงใด เคยทนทุกข์ทรมานมาเพียงใด
ทั้งที่ในตอนแรกก็เคยปฏิญาณไว้ในใจว่า จะไม่แตะต้องนางแม้เพียงปลายนิ้ว อยู่ดีๆ เพียงแค่นี้ก็กลั้นไม่ไหวเสียแล้ว!
มองดูชิงเทียนที่ถูกเย่เหล่าต้าโอบไว้ในอ้อมกอด อาสะใภ้ใหญ่เย่หัวใจแทบกระตุกขึ้นมาอยู่ที่ลำคอ
ต่อไปเด็กคนนี้จะไม่สนิทสนมกับตนเองอีกหรือไม่?
“ชิงเทียน...” อาสะใภ้ใหญ่เย่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ชิงเทียนเงยหน้าขึ้นมาจากอ้อมกอดของเย่เหล่าต้า ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ
อาสะใภ้ใหญ่เย่หัวใจพลันเย็นเฉียบลงไปเกือบทั้งหมด น้ำตาก็เอ่อล้นไหลอาบแก้มจนกลั้นไม่อยู่
“ขอโทษนะ...แม่ไม่ควร...”
ใครจะรู้ว่ายังพูดไม่ทันจบ ชิงเทียนก็ยื่นแขนทั้งสองข้างมาทางนาง พร้อมกับร้องเรียกด้วยน้ำเสียงที่คลอด้วยเสียงสะอื้น “แม่——”
อาสะใภ้ใหญ่เย่รีบยื่นมือรับชิงเทียนเข้ามา กอดนางไว้แล้วร้องไห้โฮ “ต่อไปนี้แม่จะไม่ตีเจ้าอีกแล้ว——”
ชิงเทียนกอดคอนางไว้ ส่ายหน้าเบาๆ แล้วพูดเสียงแผ่วว่า “แม่เป็นห่วงหนู”
ไม่เพียงแต่อาสะใภ้ใหญ่เย่เท่านั้น อาสะใภ้รองเย่ อาสะใภ้สามเย่ และเย่จวนเอ๋อร์ก็เช่นกัน
พอเห็นเด็กๆ กลับมาอย่างปลอดภัย ต่างก็ร้องไห้บ้างหัวเราะบ้าง หลังความตื่นเต้นผ่านพ้นไป ก็อดไม่ได้ที่จะผลัดกันตีแต่ละคนสองสามที
เย่จวนเอ๋อร์ยิ่งลงไม้ลงมือหนักเป็นพิเศษ ตีเอาเย่เซี่ยงเหลยร้องโหยหวน
“เจ้าหมอนี่ ไหนบอกว่าไม่กลับมาซะให้ขาดๆ หายๆ ไปเลยเล่า?
“ไหนบอกว่าให้หมาป่ามันคาบเจ้าไปกินซะให้หมด!
“เจ้าหนึ่งรู้หนังสือ เผลอหนีเรียนไปเที่ยวเล่นในเขาก็ช่างมัน ยังกล้าพาเด็กบ้านอื่นขึ้นเขาอีก!
“เจ้าดูสิ ปีนี้เหนียนเหนียนกับชิงเทียนเพิ่งจะเท่าไหร่กัน? เกิดเรื่องอะไรขึ้นมา เจ้าให้ข้ากับพ่อเจ้าจะไปรับผิดชอบเขาอย่างไร?”