ไม่นานนัก เย่เหล่าต้าก็กลับมาด้วยสีหน้าเบิกบาน พลางกล่าวว่า “แม่ พวกเราได้พบผู้มีบุญคุณจริงๆ ด้วย!
ฮูหยินฉินบอกว่า ไม่ต้องขายตัวเป็นทาส เพียงแค่เดินทางไปด้วยกัน คุ้มครองพวกเขาถึงเมืองหลวงก็พอ!
จริงหรือ ดีเหลือเกิน! ยายเย่ดีใจจนพูดอะไรไม่ถูก รีบสั่งลูกชายและลูกสะใภ้ทันทีว่า เร็วเข้า อย่านั่งเฉยอยู่เลย รีบเก็บข้าวของ อย่าไปบีบเวลาของผู้อื่น!
คนในตระกูลเย่เก็บสัมภาระอย่างรวดเร็ว พากันมาที่ประตูเมือง
ตระกูลฉินทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว ขบวนรถก็เตรียมพร้อมออกเดินทาง ขณะนี้กำลังเข้าแถวรอเข้าด่านอยู่
ขบวนรถของตระกูลฉินมีทั้งหมดแปดคัน ฮูหยินฉินและคุณชายฉินนั่งรถม้าที่ดีที่สุดโดยธรรมชาติ
เย่เหล่าซานเมื่อเห็นรถม้าคันที่ประณีตบรรจงนี้ ดวงตาก็เป็นประกายทันที
ตัวรถล้วนทำจากไม้จันทน์หอม ทาสีน้ำตาลเกาลัด
เพลารถทำจากไม้ฉู่หยูที่ผลิตจากภูเขาตงจินซาน หลังคารถทาน้ำมันยางไม้กันน้ำ
ม้าสองตัวที่ลากรถก็ขนเรียบลื่น ดูออกว่าเป็นม้าดี
นี่ไม่ใช่สิ่งที่คนร่ำรวยธรรมดาจะใช้ได้
ด้านหลังตามมาด้วยเกวียนน้ำมันพืชที่ลากโดยล่อสามคัน
เดิมทีใช้สำหรับแม่นมและสาวใช้ของตระกูลฉิน
บัดนี้จัดคันหนึ่งไว้ให้บ่าวไพร่ที่ได้รับบาดเจ็บจากการปะทะกับคนพเนจรก่อนหน้านี้หลายคนนั่ง
ส่วนสี่คันสุดท้ายที่ล่อลากเป็นรถเปิดหลัง ข้างบนวางหีบไม้การบูรขนาดใหญ่หมดทุกคัน คลุมด้วยผ้าใบกันฝน ใช้เชือกมัดอย่างแน่นหนา