“ใช่ จานใบใหญ่” ชิงเทียนนึกถึงธุระสำคัญขึ้นมาได้ จึงถอดรองเท้าแล้วปีนขึ้นเตียงเตา
ฉินเฮ่อเซวียนรีบเดินไปข้างเตียงเตา ใช้ร่างกายบังไว้ เกรงว่านางจะพลัดตกลงมา
ชิงเทียนวิ่งไปเปิดประตูตู้เสื้อผ้า ครึ่งตัวมุดเข้าไปควานหาอยู่นาน สุดท้ายก็อุ้มจานใบหนึ่งออกมา จานใบนั้นใหญ่จนแทบบดบังร่างนางไปกว่าครึ่ง
ฉินเฮ่อเซวียนเห็นนางอุ้มอย่างทุลักทุเล จึงต้องเอียงตัวขึ้นไปบนเตียงเตาด้วย แล้วรีบรับจานมาจากมือนาง
จานหนักอึ้งเมื่อยกขึ้นมา ผิวสัมผัสเรียบเนียนละเอียดอย่างยิ่ง
ฉินเฮ่อเซวียนพลิกดูใต้จานก่อน ไม่พบรอยประทับใดๆ
จากนั้นจึงพลิกกลับมาพิจารณาลวดลายบนหน้าจานอย่างละเอียด
ขอบนอกสุดของจานวาดลายอักษรหุย ส่วนด้านในเป็นลายดอกบัว
สีสันสดใส ลวดลายชัดเจน อีกทั้งเส้นสายยังประณีตเรียบร้อย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นฝีมือช่างชั้นครู
“เสี่ยวซูบอกว่า จานใบใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้เอาไว้ใส่อาหาร แต่น่าจะเอาไว้ตั้งดู” ชิงเทียนถามอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใดจานถึงไม่เอาไว้ใส่อาหาร ต้องตั้งดูด้วยเล่า?”
“เขาพูดเหลวไหล!” ฉินเฮ่อเซวียนตอบอย่างมั่นใจ “นี่เป็นจานสำหรับใส่อาหารชัดๆ”
“จริงหรือ?” ชิงเทียนดีใจ “เช่นนั้นก็เอาไปให้ท่านแม่ใช้ได้แล้วใช่ไหม?”
“เอาจานใบนี้มาใช้กินข้าวนับว่าเสียของ” ฉินเฮ่อเซวียนพลิกดูอยู่ครู่ใหญ่ ยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนเอ่ยว่า “หากข้าเดาไม่ผิด เตาเผาเก่าบริเวณหมู่บ้านซวงหลินที่เจ้าพูดถึง น่าจะเป็นเตาหลวงที่สร้างขึ้นในวังเมื่อราชวงศ์ก่อน”
“จานใหญ่เช่นนี้ น่าจะเผาขึ้นเป็นพิเศษเพื่อใช้จัดงานเลี้ยงในวัง
“เพียงแต่จานใบนี้คงเป็นงานทดลองผลิตในระยะแรก จึงไม่มีตราประทับอยู่ใต้ก้นจาน
“หากมีตราประทับติดอยู่ ราคาคงสูงลิบ แต่ถึงไม่มี ก็น่าจะขายได้เงินไม่น้อย”
ช่วงปลายราชวงศ์ก่อน ฮ่องเต้ไร้ความสามารถ บ้านเมืองระส่ำระสาย ฮ่องเต้ผู้ปฐมบรรพชนจึงนำทัพก่อการ สุดท้ายโค่นล้มราชวงศ์เดิมและขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้
ในเวลานั้น กองทัพของฮ่องเต้ผู้ปฐมบรรพชนใช้กำลังบุกยึดพระราชวัง
ฮ่องเต้โฉดเขลาของราชวงศ์ก่อนต่อต้านจนถึงที่สุด ทั้งยังจงใจแก้แค้น จึงสั่งให้คนวางเพลิงทั่วทั้งวัง ส่งผลให้ตำหนักส่วนใหญ่และข้าวของภายในถูกไฟเผาผลาญจนหมดสิ้น