เมื่อข่าวดีเรื่องค้นพบเหมืองทองแพร่กลับมา ทุก ๆ สิบวันครึ่งเดือนก็จะมีฎีกาฉบับใหม่ส่งมาจากนอกด่าน
ค้นพบสายแร่ใหม่อีกแห่ง
มีการขุดอุโมงค์เหมืองเพิ่มขึ้นอีกแห่ง
รับสมัครคนงานจำนวนมากจากพื้นที่ใกล้เคียงให้มาขุดแร่
ปริมาณทองที่ผลิตได้ต่อวันเกินห้าร้อยตำลึงแล้ว...
ข่าวดีทีละเรื่องทำให้ทั้งราชสำนักเบื้องบนเบื้องล่างฮึกเหิมยิ่งนัก
แต่เป็นดังที่เหวินจงหลินคาดไว้ เพิ่งเริ่มขุดเหมืองได้ไม่นาน ก็มีคนอดรนทนไม่ไหว เริ่มทูลเสนอความเห็นต่อฮ่องเต้แล้ว
“ฝ่าบาท ยามนี้รุ่ยชินอ๋องขุดทองอยู่ที่นอกด่าน มีแม่ทัพใหญ่แห่งเหลียวตงเหวินจงหลินคอยคุ้มกัน ทั้งสองยังเป็นพ่อตากับลูกเขยกันอีก เรื่องนี้อันตรายยิ่งนัก ฝ่าบาทต้องทรงระวังพ่ะย่ะค่ะ!”
ฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้น กำลังจะกริ้ว พลันมีเสียงประกาศจากนอกท้องพระโรงดังขึ้น “รุ่ยชินอ๋องเข้าเฝ้า!”
ผู้คนในท้องพระโรงต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น โดยเฉพาะคนที่เพิ่งออกมายกประเด็นดังกล่าว สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างมาก
สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังประตูท้องพระโรงทันที ไม่นานก็เห็นรุ่ยชินอ๋องก้าวเข้ามา
หลังจากออกเดินทางไปหลายเดือน รุ่ยชินอ๋องผอมลงและคล้ำขึ้นเล็กน้อย ทว่ากลับดูมีชีวิตชีวายิ่งกว่าเดิม
ด้านหลังเขามีคนหลายคนถือถาดตามมา
ถาดทุกใบคลุมด้วยผ้าแดง ไม่รู้ว่าด้านในบรรจุสิ่งใดไว้
“ฝ่าบาท!” รุ่ยชินอ๋องก้าวออกมาคารวะ “น้องชายกลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าช่างใจร้อนนัก เมื่อวานซืนเราเพิ่งได้รับฎีกาว่าเจ้าจะกลับมา วันนี้ก็มาถึงเสียแล้ว” ฮ่องเต้ชี้รุ่ยชินอ๋องพลางตรัส “ลองบอกเราสิ นี่เรียกว่าลงมือก่อนแล้วค่อยมารายงานหรือไม่?”
รุ่ยชินอ๋องยิ้มกล่าว “เสด็จพี่ นอกด่านเริ่มมีหิมะตกแล้ว หนาวจนคนแทบแข็งตาย น้องชายทนอยู่ต่อไม่ไหวจริง ๆ
“ครั้งนี้น้องชายนำคนไปค้นหาเหมืองทองที่นอกด่าน โชคดีที่ทำภารกิจสำเร็จ ในที่สุดก็กลับมารายงานต่อพระองค์ได้แล้ว”
รุ่ยชินอ๋องกล่าวพลางหันไปเปิดผ้าแดงที่คลุมถาดแต่ละใบออกทีละถาด
เผยให้เห็นทองก้อนรูปหัวสุนัข แท่งทองคำ และสิ่งของอื่น ๆ ตามลำดับ