กลับถึงเมืองหลวงในวันนั้นก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว
อาสะใภ้ใหญ่เย่จึงให้เย่เหล่าซื่อกลับไปยังองครักษ์อวี้หลินด้วยตนเอง ส่วนคนอื่น ๆ นางพากลับจวนเฉินทั้งหมด
“กลับไปที่ร้านยามนี้คงต้องวุ่นวายกันอีกพักใหญ่ คืนนี้พักที่นี่ก่อนเถิด อย่างไรเสียข้าวของทุกอย่างก็มีพร้อมอยู่แล้ว”
ทุกคนย่อมไม่มีความเห็นเป็นอื่น
ยามนี้คนในร้านคงลงกลอนประตูเข้านอนกันหมดแล้ว หากพวกนางกลับไปก็ต้องปลุกทุกคนให้ลุกขึ้นมาวุ่นวาย มิสู้พักค้างที่จวนเฉินสักคืนก่อนดีกว่า
วันนี้ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมากแล้ว ครั้นถึงบ้านจึงกินอะไรเล็กน้อย ล้างหน้าล้างตา แล้วเข้านอนกันหมด
เช้าวันรุ่งขึ้น ระหว่างนั่งล้อมวงกินอาหารเช้า อาสะใภ้ใหญ่เย่รอจนยายเย่กินเสร็จแล้วจึงถามต่อหน้าอาสะใภ้รองเย่กับอาสะใภ้สามเย่ว่า “ท่านแม่ ข้าได้ยินมาว่าช่วงนี้ท่านรู้สึกปวดท้องอยู่บ่อย ๆ หรือเจ้าคะ?”
ยายเย่ได้ยินดังนั้นก็โต้กลับโดยไม่ทันคิด “ใครพูดกัน ข้าไม่ได้เป็นอะไร!”
“ท่านแม่ ข้ากับพี่ใหญ่ปรึกษากันแล้ว ตั้งใจว่าวันนี้จะพาท่านไปโรงหมอ...”
“ไปโรงหมออะไร ข้าไม่ไป!” ยายเย่มีปฏิกิริยารุนแรงเป็นพิเศษ
“ท่านแม่อย่ากังวล พวกเราแค่ไปให้หมอตรวจชีพจร
“หากจำเป็นก็รับยากลับมากินสักหน่อย หากไม่เป็นอะไรก็จะได้วางใจ มิใช่หรือ?”
“ข้าไม่เป็นอะไรทั้งนั้น ไม่มีตรงไหนไม่สบาย จะไปโรงหมอทำไม
“ไม่เคยเห็นคนที่ไม่ได้เป็นอะไร แต่ยังดึงดันจะไปโรงหมอ!”