ยามนี้เย่ชางเฟิงกำลังพูดคุยกับชิงเทียนอยู่ในห้อง
เขาเพิ่งกลับมาจากบริเตนใหญ่ หลังจากไปศึกษาอยู่ที่นั่นสองปี
“ไม่คิดเลยว่าศิษย์พี่สี่จะเลือกมาสอนที่นี่หลังร่ำเรียนจนสำเร็จ ข้าดีใจยิ่งนัก!”
ชิงเทียนพูดพลางสั่งให้คนนำชามาให้เย่ชางเฟิง ทั้งยังถามว่า “อยากดื่มชาอะไร ชาแดงหรือ...”
นางยังพูดไม่ทันจบ เย่ชางเฟิงก็เอ่ยขึ้นอย่างรวดเร็วว่า “สองปีที่อยู่บริเตนใหญ่ ข้าดื่มชาแดงอะไรนั่นจนเบื่อหน่ายแล้ว รีบนำชาดี ๆ ของเจ้ามาให้ข้าลองชิมเถิด”
“ได้พอดีที่ข้ามีชาเหมิงติ่งกันลู่ชั้นเลิศอยู่หลายตำลึง หากมิใช่เพราะเห็นว่าเจ้ากลับมาจากบริเตนใหญ่ ข้าคงตัดใจนำออกมาไม่ได้ ชานี้ขอจากเสด็จลุงฮ่องเต้ตั้งนานกว่าจะได้มา”
เย่ชางเฟิงได้ยินดังนั้นก็เพียงยิ้ม
เรื่องที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานชิงเทียนนั้น ผู้คนทั่วราชสำนักต่างรู้กันดี
อย่าว่าแต่ชาเหมิงติ่งกันลู่เพียงไม่กี่ตำลึงเลย ต่อให้เป็นของล้ำค่ากว่านี้ ขอเพียงชิงเทียนเอ่ยปาก ฮ่องเต้ก็ไม่เคยปฏิเสธ
เพียงแต่ชิงเทียนรู้จักวางตัวมาแต่ไหนแต่ไร ฮ่องเต้จึงทรงยินดีหยอกเย้านางเท่านั้น
ไม่นานนัก น้ำชาก็ถูกยกมา
ใบชาในถ้วยมีขนสีขาวปกคลุม ดูมันวาวชุ่มชื้น ใบอ่อนและยอดแข็งแรง
สีน้ำชามีเหลืองเจือเขียว ใสกระจ่างเป็นประกาย
เมื่อแตะลิ้น รสชาติเข้มข้น หอมหวานสดชื่น ทิ้งกลิ่นหอมไว้ทั่วซอกฟัน
“เป็นชาชั้นดีจริง ๆ!” เย่ชางเฟิงเอ่ยชมเสียงดัง ก่อนอดบ่นไม่ได้ว่า “เจ้าไม่รู้หรอกว่าที่บริเตนใหญ่นั่น แม้จะกล่าวว่าชื่นชอบใบชาของพวกเรา แต่กลับหวงชาดี ๆ ไม่ยอมนำออกมา ต้อนรับแขกด้วยชาแดงชั้นกลางถึงชั้นต่ำทั้งนั้น