เดือนสิงหาคม ปีที่ 20 แห่งสาธารณรัฐจีน
เมืองฉางซา สลัม
ภายในบ้านดินเก่าคร่ำคร่าหลังหนึ่งซึ่งแทบจะพังครืน กลิ่นฟางข้าวเน่าอับปนฝุ่นผงอวลค้างอยู่ในอากาศร้อนอบอ้าว
บนเสื่อฟางขาดวิ่นขาเอียงตรงมุมห้อง มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนอนขดอยู่ในเสื้อแจ็กเก็ตกันลมตัวใหญ่เกินขนาดอย่างเห็นได้ชัด
เปลือกตาของกู้หยวนกระตุก ก่อนจะค่อย ๆ ลืมขึ้นในที่สุด
ภาพแรกที่เห็นคือคานหลังคาดำมืด มีใยแมงมุมเกาะหนาแน่น หญ้าคาแห้งสีเทาขาวสองสามเส้นห้อยลงมาจากช่องโหว่ พอลมพัดก็ส่งเสียงกรอบแกรบ
เขาจ้องคานหลังคานั้นนิ่งอยู่นานถึงสิบอึดใจ กว่าเส้นสติในหัวจะตึงขึ้นมาดังเปรี๊ยะ
ที่นี่ที่ไหน?
เขาจำได้ชัดว่ากำลังปีนเขาร้างแห่งหนึ่งอยู่ จู่ ๆ ก้อนหินใต้เท้าก็ไถล ทำให้ร่างทั้งร่างหงายหลังร่วงลงไป ความรู้สึกไร้น้ำหนักตอนตกจากหน้าผายังทำให้ปลายนิ้วเย็นเฉียบเมื่อนึกถึง
แต่ตอนนี้...
กู้หยวนยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว การเคลื่อนไหวรุนแรงเกินไปจนเสื่อฟางขาดวิ่นม้วนงอขึ้นตามไปด้วย
เขาก้มมองตัวเอง เสื้อแจ็กเก็ตกันลมตัวเดิมดูใหญ่ขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ต้องพับแขนเสื้อหลายทบกว่าจะเผยข้อมือออกมาได้ครึ่งหนึ่ง
ข้อมือนั้นขาวเรียว ข้อนิ้วชัดเจน ดูไม่เหมือนมือของคนวัยสามสิบกว่าอย่างเขาที่ปีนหน้าผามาเป็นประจำเลยสักนิด
เขายื่นมือแตะหน้าอก ลองกดซี่โครงผ่านเสื้อผ้า ไม่เจ็บสักนิด ไม่มีตรงไหนเจ็บเลย
ตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้น แต่กลับไม่มีบาดแผลแม้แต่น้อยอย่างนั้นหรือ?
“ไม่ถูก...” กู้หยวนเสียงแหบ “ฉัน... ฉันหดตัวลงหรือไง?”
เขาเลิกชายเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นมองด้านใน แววปากกระตุกเล็กน้อย โครงร่างของร่างนี้เล็กลงไปหนึ่งขนาด ผิวก็ขาวขึ้นหลายระดับ ราวกับเป็นเด็กวัยรุ่นอายุสิบเจ็ดสิบแปดปี
กู้หยวนมีสีหน้าตื่นตะลึง ปนความหวาดกลัวที่ยากจะเชื่อ
สถานการณ์ผิดปกติอย่างสิ้นเชิงเช่นนี้ ไม่มีทางทำให้เขาสงบลงได้
จังหวะนั้นเอง เสียงเครื่องจักรเย็นชาเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นในหัวของเขา
“ติ๊ง ตรวจพบว่าเจ้าของร่างข้ามภพสำเร็จ ระบบผูกมัดเสร็จสมบูรณ์”
กู้หยวนสะดุ้งไปทั้งตัว เกือบดีดตัวจากเสื่อฟาง หลังของเขากระแทกกำแพงดินดังโครม ฝุ่นชั้นหนึ่งร่วงกราวลงมาปกคลุมเส้นผม
เขาเบิกตากว้าง สีหน้าตื่นตะลึงสุดขีด
ระบบ?
ระบบแบบในนิยายกับละครสั้นพวกนั้นน่ะหรือ?
กู้หยวนตั้งสติ แล้วลองถามในใจอย่างระมัดระวัง “ระบบ? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉันจำได้ว่าตกลงมาจากเขา แล้วทำไมถึงไม่มีแผลเลยสักนิด? อีกอย่าง ร่างกายนี้... ทำไมถึงเล็กลง? เป็นฝีมือแกหรือเปล่า?”
ระหว่างถาม เขาค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ นิ้วมือขยับแกะเสื่อฟางที่ขาดรุ่ยโดยไม่รู้ตัว หัวใจยังเต้นเร็ว แต่สมองเริ่มคิดเป็นลำดับแล้ว
“ติ๊ง ใช่แล้ว เจ้าของร่าง! ตอนที่ระบบผูกมัดกับเจ้าของร่าง ท่านอยู่ในสภาพปางตาย ระบบใช้พลังงานจำนวนมากฝืนเปิดกำแพงโลก พาท่านมายังโลกแห่งนี้
ระหว่างเดินทางผ่านช่องกาลเวลา กระแสปั่นป่วนในห้วงมิติรุนแรงอย่างยิ่ง ระบบจึงใช้โล่พลังงานห่อหุ้มร่างกายของท่านไว้ จึงช่วยให้รอดจากการถูกบดขยี้จนสลายไป
ส่วนสาเหตุที่ร่างกายเล็กลง เป็นความคลาดเคลื่อนที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดคิดจากโล่พลังงานและแรงบีบอัดของกาลเวลาร่วมกัน
แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย ปัจจุบันท่านมีอายุทางร่างกายประมาณ 18 ปี เท่ากับได้กลับมาเป็นหนุ่มอีกครั้ง”
กู้หยวนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ฟังจบแล้วก็ไม่พูดอะไรไปพักใหญ่
เขาก้มมองมืออ่อนเยาว์ของตัวเอง เล็บกลมมน รอยด้านบาง ๆ ที่ปลายนิ้วจางจนแทบมองไม่เห็น
กู้หยวนค่อย ๆ กำหมัดแล้วคลายออก
ก่อนข้ามภพ เขาเป็นเด็กกำพร้า อายุสามสิบกว่าแล้ว กินอิ่มคนเดียวก็พอ ไม่ต้องห่วงใคร ทั้งยังไม่มีสิ่งผูกพันที่พอจะเรียกว่าสำคัญสักอย่าง
ถูกเจ้านายด่าที่บริษัท กลับห้องเช่ามากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป วันหยุดสุดสัปดาห์อย่างมากก็ไปปีนเขาคนเดียว พอตกลงไป ก็ไม่มีแม้แต่คนที่จะร้องไห้ให้เขา
แต่ตอนนี้...
มุมปากของเขายกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบกดลง กลัวว่าตัวเองจะยิ้มโง่เกินไป
กู้หยวนถามว่า “งั้นแกก็เป็นระบบแบบนั้นสินะ? ของวิเศษติดตัว? คุณตาเฒ่าที่ต้องมีเวลาเดินทางข้ามภพน่ะ? แล้วตอนนี้ฉันอยู่โลกไหน?”
ระหว่างถาม เขาค่อย ๆ พยุงตัวลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง เท้าทั้งสองเหยียบลงบนพื้นดินอัดแน่น เขาก้มสำรวจร่างใหม่ของตัวเอง แววตายิ่งสว่างขึ้นเรื่อย ๆ
“ติ๊ง ระบบนี้มีชื่อเต็มว่า ‘ระบบผู้รับจ้างปัดเป่าภัย’ หลักการคือ รับเงินผู้อื่น แล้วช่วยขจัดภัยให้ผู้นั้น เมื่อมีคนว่าจ้างเจ้าของร่าง หลังรับภารกิจแล้ว ขอเพียงช่วยผู้ว่าจ้างแก้ปัญหาได้ ก็จะได้รับ ‘แต้มปัดเป่าภัย’
แต้มปัดเป่าภัยใช้สุ่มรางวัลได้ สิ่งใดก็ตามที่เจ้าของร่างจินตนาการถึง ล้วนมีโอกาสได้รับจากการสุ่ม
100 แต้มปัดเป่าภัย ใช้สุ่มระดับต้นได้ 1 ครั้ง
1,000 แต้มปัดเป่าภัย ใช้สุ่มระดับกลางได้ 1 ครั้ง
10,000 แต้มปัดเป่าภัย ใช้สุ่มระดับสูงได้ 1 ครั้ง
...”
กู้หยวนสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง แล้วดันแขนเสื้อแจ็กเก็ตขึ้นไปอีกสองทบ เผยท่อนแขนออกมาครึ่งหนึ่ง
“ผู้รับจ้างปัดเป่าภัย? รับเงินผู้อื่น... แล้วช่วยขจัดภัยให้?”
กู้หยวนขมวดคิ้ว สีหน้าประหลาดใจ “โห ระบบ แกจะเถื่อนเกินไปแล้วมั้ง ถ้ามีคนจ้างฉันไปฆ่าคนวางเพลิง ฉันก็ต้องไปด้วยหรือไง? ถ้าเจองานที่ไม่อยากทำ ฉันปฏิเสธได้ไหม?”
“ติ๊ง การรับหรือไม่รับภารกิจของผู้ว่าจ้างขึ้นอยู่กับความสมัครใจของเจ้าของร่างทั้งหมด ระบบไม่แทรกแซง ไม่บังคับ และไม่มีบทลงโทษ”
ได้ยินคำตอบจากระบบ กู้หยวนจึงค่อยถอนหายใจยาว ไหล่ผ่อนคลายลง เขาพิงกำแพงดินแล้วทรุดกลับไปนั่งบนเสื่อฟาง เหยียดขาทั้งสองข้าง เสื้อแจ็กเก็ตยับยู่ยี่กองอยู่ตรงช่วงเอวกับหน้าท้อง
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี... อย่าเพิ่งมัดฉันไว้กับเงื่อนไขว่าทำภารกิจไม่สำเร็จแล้วจะถูกลบตัวตนเลย ร่างกายบอบบางขนาดนี้รับไม่ไหวหรอก”
แน่นอน สิ่งที่เขากังวลที่สุดก็คือระบบจะบังคับให้รับภารกิจต่าง ๆ หากเป็นเช่นนั้น ชีวิตนี้เขาคงกลายเป็นทาสของระบบไปจริง ๆ
แต่คำตอบของระบบก็ทำให้เขาคลายใจลงได้อย่างหมดจด
กู้หยวนขยับคอสองสามครั้ง จนมีเสียงกร๊อบแกร๊บดังขึ้นสองหน จากนั้นก็เงยหน้ากวาดตามองรอบบ้านเก่าซอมซ่อ
กำแพงดินมีรอยร้าวอยู่หลายแห่ง มุมห้องมีกระบุงครึ่งใบใส่ใบผักเน่า ๆ ขึ้นรา
บานประตูเอียงพิงอยู่ตรงนั้น เสียงคนจอแจและเสียงรถม้าจากถนนด้านนอกลอดเข้ามาทางช่องประตู
กู้หยวนรีบถามระบบอีกครั้ง “จริงสิ ระบบ แกโยนฉันมาไว้โลกไหน?”
“ติ๊ง โลกนี้คือโลกสุสานลับ ช่วงเวลาปัจจุบันคือเดือนสิงหาคม ปีที่ 20 แห่งสาธารณรัฐจีน
นอกจากนี้ ระบบได้กำหนดตัวตนที่ถูกต้องตามกฎหมายให้เจ้าของร่างไว้แล้วในระดับตรรกะ
ในโลกนี้ เจ้าของร่างเป็นนักขุดสุสานมือใหม่ในเมืองฉางซา เมื่อหนึ่งเดือนก่อนบังเอิญพบหัวหน้ากลุ่มย่อยของสำนักถอดสันเขานอกเมือง จึงรับจ้างขุดสุสานของขุนนางราชวงศ์ก่อนหน้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวของกู้หยวนก็ดังหึ่ง เขาผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที
“ปีที่ 20 แห่งสาธารณรัฐจีน? นั่นก็ปี 1931 น่ะสิ? แถมยังเป็นโลกสุสานลับอีก? งั้นก็ต้องมีสี่สำนักขุดสุสาน ประตูเก่าเก้าตระกูล? แล้วยังมีตระกูลหวัง ตระกูลจาง รวมถึงเทพโบราณกับสัตว์ประหลาดอีกสารพัด...”
“ที่นี่... อันตรายไม่ธรรมดาเลยนะ ยุคสาธารณรัฐจีนวุ่นวาย สงครามระหว่างขุนศึกก็ยังไม่จบ ยังมีศพยักษ์อยู่ใต้ดิน แล้วยังมีเทพโบราณลี้ลับเกินหยั่งถึงอีก ฉันเพิ่งข้ามภพมา จะไม่ตายเอาเสียตั้งแต่ตอนนี้หรอกนะ?”
เสียงของเขายังไม่ทันจาง เสียงระบบในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ติ๊ง เจ้าของร่างผูกมัดกับระบบเป็นครั้งแรก ได้รับ ‘ชุดของขวัญสำหรับมือใหม่’ 1 ชุด ต้องการเปิดหรือไม่?”
ดวงตาของกู้หยวนพลันเป็นประกาย “เปิด! เปิดเดี๋ยวนี้เลย! มีชุดของขวัญมือใหม่แล้วจะรออะไรอีก”
“ติ๊ง กำลังเปิด... ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่ได้รับรางวัลดังต่อไปนี้:
【วิชากำลังภายในเหนือสามัญ·หมัดรูปเจตจำนง】 มาจากโลกมังกรอสรพิษ เมื่อฝึกสำเร็จจะก้าวสู่ขั้นเหนือสามัญ ได้แก่ แรงสว่าง แรงเร้น แรงแปรเปลี่ยน แรงตัน แรงกร้าว และทลายความว่างเปล่าเพื่อเห็นเทพโดยไม่เสื่อมสลาย
【โอสถชำระไขกระดูก 1 ขวด】 เมื่อรับประทานแล้วจะชำระเส้นขนและไขกระดูก เพิ่มพรสวรรค์ทางร่างกายอย่างมาก และเพิ่มสมรรถภาพร่างกายเล็กน้อย
【ร่างกายไร้พิษ】 เมื่อผสานเข้ากับร่างกายแล้ว จะมีภูมิคุ้มกันต่อพิษ ยา ไวรัส และภัยคุกคามต่อร่างกายด้านลบทุกชนิด
เจ้าของร่างต้องการรับรางวัลทั้งหมดหรือไม่?”
...”