“คุณรับความสัมพันธ์แบบวันไนต์สแตนด์ได้ไหม”
ดึกสงัด ณ ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีต
เสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำ ทั้งยังแฝงแรงดึงดูดที่ยากจะมองข้าม
มือของเจียงหวานชะงัก เธอคิดว่าตัวเองคงทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นและเกิดภาพหลอนขึ้นมา
เธอเร่งมือยัดเอกสารเข้าเครื่องทำลายเอกสาร อยากเลิกงานกลับห้องไปนอนให้เร็วที่สุด
“เจียงหวาน ฉันกำลังพูดกับคุณอยู่”
หัวใจของเจียงหวานพลันจมวูบ เธอรีบหันกลับไป สบเข้ากับดวงตาสีดำลึกล้ำของชายหนุ่ม
เพียงมองแวบเดียว ก็เห็นความปรารถนาลึกล้ำสุดหยั่งถึงในดวงตาคู่นั้น
เธอไม่ได้หูฝาด
ผู้ชายคนนี้คือหัวหน้าของเจียงหวาน หัวหยาน
อายุยังน้อย แต่เป็นเจ้าของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์
ทั้งหนุ่ม ทั้งร่ำรวยก็ว่าเกินพอแล้ว ทว่าเขายังมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นเกินใคร
ใบหน้าหล่อเหลาราวกับผ่านการปั้นขึ้นด้วยโปรแกรม สามารถสูงถึงหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตร ไหล่กว้างเอวสอบ เปี่ยมด้วยความเหนือกว่าและความสูงส่งโดยกำเนิด
แถมยังได้รับการโหวตให้เป็นอันดับหนึ่งในกระดาน “ผู้ชายที่อยากนอนด้วย” ของสาว ๆ ในกรุงปักกิ่ง
ส่วนเจียงหวานนั้นเป็นแค่พนักงานฝึกหัดที่กำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัยปีสี่ ไม่มีภูมิหลัง ไม่มีสถานะ และไม่มีเงินทอง
ที่เธอต้องมาอยู่ในห้องของประธานบริษัทตอนดึกดื่น ก็เพราะเดินทางไปทำงานนอกสถานที่และเพิ่งประชุมโครงการนานถึงหกชั่วโมงเสร็จ เธอมีหน้าที่เก็บร่างเอกสารแล้วนำไปทำลาย...สุดท้ายจึงกลายเป็นคนสุดท้ายที่ออกจากห้อง
ตั้งแต่เริ่มทำงาน เจียงหวานก้มหน้ารับคำสั่งทุกวัน ไม่กล้าทำผิด ไม่กล้าบ่น ได้แต่หวังว่าจะได้รับโอกาสเป็นพนักงานประจำโดยเร็ว
พนักงานตัวเล็ก ๆ ที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น เป็นมนุษย์ทำงานหน้าใหม่ที่แสนถ่อมตัวอย่างเธอ กลับถูกหัวหยานผู้หล่อเหลาและร่ำรวย แถมยังตกเป็นเป้าสายตาหมายปองของเพื่อนร่วมงานหญิงทั้งวัน ยื่นข้อเสนอเช่นนี้ให้...
เธอถึงกับงงไปเลย
ตอนนี้หัวหยานนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ สวมสูทราคาแพงที่รีดจนเรียบกริบ สายตาจับอยู่บนใบหน้าของเจียงหวานไม่วอกแวก
ติ่งหูของเธอแดงระเรื่อเป็นสีชมพู เพราะผิวขาว สีชมพูนั้นจึงดูราวกับลูกพีชสุกฉ่ำ ชวนให้คนอยากลิ้มลองเหลือเกิน
“เจียงหวาน?” หัวหยานเร่งให้เธอตอบคำถามเมื่อครู่
ดวงตาหวานงามแบบตาพีชของเจียงหวานไหววูบ “ที่คุณพูด หมายความว่ายังไงคะ ประธานฮัว”
ชายหนุ่มเอนหลังพิงโซฟา ไขว่ห้าง ดูคล้ายเบื่อหน่ายกับงานแสนน่าเบื่อตลอดทั้งคืน น้ำเสียงเนือย ๆ “แค่ถามดู ช่วงนี้ฉันโสดมานาน แถมงานก็หนัก อยากผ่อนคลายบ้าง คุณจะมองว่าฉันเห็นหน้าคุณแล้วเกิดความปรารถนาก็ได้...”
หัวหยานพูดตรงเสียจนเจียงหวานกลับไม่รู้สึกรังเกียจ
ตรงกันข้าม เธอกลับรู้สึกตื่นเต้นอยู่ลึก ๆ
เธอเป็นผู้หญิงวัยสาวที่ปกติ มีความคิดและความรู้สึก จะให้หลงใหลไปกับรูปลักษณ์ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชายอย่างหัวหยานที่หล่อเหลาเจิดจรัสเช่นนี้ ในชีวิตธรรมดาแสนเรียบง่ายของเธอ อาจได้พบเจอสักคนสองคนก็นับว่าหายากแล้ว ไม่ต้องพูดถึงการได้นอนกับเขาเลย...
เจียงหวานลองหยั่งเชิงถาม “ถ้าคุณมีความต้องการ ให้ผู้ช่วยหาคนมาให้ก็ได้นี่คะ...”
“ไม่ต้อง ฉันไม่ได้สนใจใครก็ได้”
ความหมายก็คือ เขาสนใจแค่เจียงหวาน
เจียงหวานไม่ได้ตอบในทันที ในใจเธอมีตราชั่ง กำลังชั่งน้ำหนักสถานการณ์ตรงหน้า
จะตอบตกลง หรือปฏิเสธ
ถ้าตกลง เธอก็กลัวว่าตัวเองที่เพิ่งก้าวเข้าสู่สังคมจะเดินผิดทาง แต่ถ้าไม่ตกลง ก็กลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้นอนกับผู้ชายหล่อขนาดนี้อีกแล้ว...
ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากนอนด้วยกันแล้วจะมีผลข้างเคียงหรือเปล่า จะส่งผลต่อความก้าวหน้าในการทำงานของเธอในบริษัทไหม
เมื่อเห็นเจียงหวานเงียบไป หัวหยานก็ลดน้ำเสียงให้อ่อนโยนลง “คุณไม่ต้องลำบากใจหรอก เต็มใจก็ทำ ไม่เต็มใจก็ทำงานต่อไป”
พอได้ยินแบบนั้น เจียงหวานก็ได้คำตอบในใจ
หัวหยานไม่ได้พูดจาหว่านล้อมให้ความหวัง และไม่ได้ใช้เรื่องการเป็นพนักงานประจำมาข่มขู่เธอ เขาแค่มองว่าเป็นความสุขทางกายชั่วครั้งชั่วคราว ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น
เต็มใจก็ทำ ไม่เต็มใจก็ปฏิเสธ บทสนทนาระหว่างพวกเขาคือชายหญิงสองคนที่เท่าเทียมกัน ไม่ใช่หัวหน้ากับลูกน้อง
ความกล้าของเจียงหวานเพิ่มขึ้นเล็กน้อย...
เจ้านายหล่อขนาดนี้...นอนด้วยสักครั้งคงไม่เป็นไรมั้ง
หัวหยานกลัวจะทำให้พนักงานหนีไป จึงเปลี่ยนเรื่อง “เมื่อกี้คุณเสนอให้ขยายพื้นที่ปราสาททรายในสวนสนุก ฉันว่าความคิดดีนะ ทำได้เลย มีแผนงบประมาณหรือยัง”
“แน่ใจนะคะว่าเป็นแค่วันไนต์สแตนด์ หลังจากนั้นจะไม่ส่งผลกระทบกับงานของฉัน” เจียงหวานที่เงียบมานานจู่ ๆ ก็เอ่ยถาม
คราวนี้หัวหยานเป็นฝ่ายชะงักไป
“ไม่ส่งผล”
“ตกลงค่ะ” ดวงตาหวานงามแบบตาพีชของเจียงหวานโค้งขึ้น เธอยิ้ม พอหลุดจากภาพลักษณ์เด็กดีว่านอนสอนง่าย เธอก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
หัวหยานจ้องมองเธออยู่อย่างนั้น หัวใจเต้นเร็วขึ้น
ทั้งที่เธอสวมแค่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับกระโปรงทรงสอบสีดำ เป็นชุดทำงานเรียบง่ายธรรมดาที่สุด แต่กลับยั่วยวนเขา ทำให้เขากระสับกระส่ายใจตลอดทั้งคืน
“ฉันจะชดเชยให้คุณ” หัวหยานกลัวว่าเรื่องแบบนี้ฝ่ายหญิงจะเสียเปรียบ
“ไม่ต้องค่ะ” เจียงหวานปฏิเสธอย่างตรงไปตรงมา ก่อนก้าวข้ามโต๊ะเตี้ยที่วางกาแฟคั่นกลางระหว่างพวกเขาไปนั่งข้างหัวหยาน
ผมยาวของเจียงหวานพลิ้วตามตัวเธอเข้ามา กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ลอยมาแตะปลายจมูก
ร่างของหัวหยานพลันเกร็งขึ้นทันที
เขาเหลือบตามอง เห็นนิ้วมือขาวผ่องของเธอแตะลงบนเนกไทของเขา
แล้วกระตุกเบา ๆ
ร่างของเขาโน้มไปข้างหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ริมฝีปากบางเฉียดปลายจมูกของเธอพอดี
“ให้ฉันช่วยคลายให้ไหมคะ คุณเกร็งไปหมดแล้ว” หญิงสาวเอ่ย
หัวหยานประหลาดใจที่เธอเป็นฝ่ายรุก แต่ก็ชอบความกล้าของเธอเกินกว่าที่คาดไว้ เขาจึงเอ่ยสนับสนุนให้เธอทำต่อ “รุกให้มากกว่านี้สิ อย่างที่คุณพูด ฉันเกร็งไปหมดแล้ว”
เจียงหวานหัวเราะเบา ๆ แสงไฟสีอบอุ่นจากโคมระย้าสาดลงมา ใบหน้าสวยสะดุดตานั้นช่างชวนให้คนลุ่มหลงจริง ๆ
หัวหยานโอบเอวบางของเธอไว้ ริมฝีปากแนบลงบนติ่งหู “ขึ้นมา”
เจียงหวานเหยียดขาเรียวยาวออกไป วินาทีถัดมาก็ขึ้นไปนั่งคร่อมบนตักเขา
ทั้งสองเผชิญหน้ากัน
เธอขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ได้ยินเสียงครางต่ำของชายหนุ่ม ขณะเดียวกันความปรารถนาในดวงตาของเขาก็เอ่อล้นออกมาอย่างช้า ๆ ราวกับเมฆฝนก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ
เนกไทสีดำถูกคลายออกในตอนนั้น ก่อนจะถูกโยนทิ้งไว้ข้าง ๆ
กระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดออกทีละเม็ด สองเม็ด...ลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงของเขาหลุดพ้นจากพันธนาการ
เผยให้เห็นเส้นสายเด่นชัดยิ่งขึ้น
เจียงหวานใช้นิ้วแตะเบา ๆ “ประธานฮัวโสดมานานแค่ไหนแล้วคะ”
เขาหลุบตาลง จ้องริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาว “จูบฉัน”
เจียงหวานกลับไม่ยอมทำตาม “ประธานฮัวรุกบ้างสิคะ ให้ฉันเห็นหน่อยว่าคุณอยากได้ฉันมากแค่ไหน”
หัวหยานก้มลงจูบเธอในทันที
ริมฝีปากของหญิงสาวยังมีกลิ่นแตงโมจาง ๆ หวานละมุนติดอยู่ เป็นกลิ่นจากจานผลไม้ที่พวกเขากินตอนคุยงานกันเมื่อครู่
นุ่มจริง ชุ่มฉ่ำจริง
หัวหยานกระหายเหลือเกิน จึงอดใจได้ไม่นานก็สอดปลายลิ้นเข้าไป
เจียงหวานเองก็ไม่เหนียมอาย ปล่อยให้เขานำ บางครั้งก็จูบตอบเขาบ้าง
ทำให้เขาแทบหยุดไม่ได้
ฝ่ามือกดลงบนเอวบางของเธอ ก่อนยกขึ้นเล็กน้อย
กำลังพอดี
ทั้งทรมาน ทั้งเพลิดเพลิน
“เจ้านายหุ่นดีจังค่ะ” เจียงหวานลูบผ่านเสื้อเชิ้ต สัมผัสได้ถึงลอนกล้ามท้องที่เด่นชัด “มีกี่ลอนคะ ฉันชอบซิกซ์แพ็ก”
“หกลอน” ฝ่ามือของชายหนุ่มขยับ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “แล้วของคุณล่ะ”
“สามสิบหกดี ชอบไหมคะ”
“อืม...ปกติมีผู้ชายตามจีบคุณเยอะไหม”
“สำคัญด้วยเหรอคะ”
หัวหยานหัวเราะ “ไม่สำคัญ”
“ประธานฮัวชอบท่าไหนคะ”
หัวหยานถอดเสื้อของเธอออกแล้ว แต่ยังคงชื่นชมของล้ำค่าที่สะดุดตาอยู่
“ลองทุกท่าเลยดีไหม”