ความอยากกินของอร่อยและความใคร่เป็นธรรมชาติของมนุษย์
แม้เจียงหวานจะมีใจให้เจ้านาย แต่นิสัยของเธอก็เรียบร้อยมาโดยตลอด ไม่เคยทำอะไรเกินเลย
เธอรู้ดีว่าเป้าหมายอันดับหนึ่งในชีวิตของตัวเองคืออะไร
หน้าที่การงาน
เรื่องไม่คาดฝันเล็ก ๆ ระหว่างเธอกับหัวหยานครั้งนี้ ก็ถือเสียว่าเป็นความโรแมนติกระหว่างเดินทางไปทำงาน คืนเดียวผ่านไป เธอก็ยังเป็นเธอ หัวหยานก็ยังเป็นหัวหยาน
พอกลับถึงบ้าน เจียงหวานก็รีบชดเชยการนอนทันที
เมื่อคืนทำกันจนฟ้ามืดดินมัว วันนี้เธอเลยนอนจนฟ้ามืดดินมัวเหมือนกัน
สองทุ่มกว่า ๆ เสียงโทรศัพท์ปลุกเธอจากฝันหวาน
พูดให้ถูกก็คือฝันเปียก
อืม ในฝัน เธอทำเรื่องเมื่อคืนซ้ำอีกรอบ
จนตอนนี้เหงื่อท่วมตัว แม้แต่เสียงพูดก็ยังแหบแห้ง
“ฮัลโหล?”
หลิงชู เพื่อนสนิทของเธอ กระแอมเบา ๆ “โห ทำอะไรอยู่เนี่ย? ทำไมเสียงเย้ายวนขนาดนี้”
เจียงหวานกระแอม “เพิ่งตื่นน่ะ”
“คุณกลับจากไปทำงานแล้วไม่ใช่เหรอ? กินข้าวหรือยัง ไปกินหม้อไฟกันไหม?”
“ฉันไม่อยากขยับแล้ว เหนื่อยมาก”
“งั้นกินหม้อไฟที่บ้านก็ได้ ฉันซื้อของไปหาเอง คืนนี้ฝนตก กินหม้อไฟกลางแจ้งที่บ้านคุณ แล้วก็กอดแตงโมไปด้วย สบายจะตาย”
บ้านที่เจียงหวานเช่าเป็นห้องชุดเล็ก ๆ สองห้องนอน ขนาด 68 ตารางเมตร อยู่ชั้นสองและมีระเบียงกว้าง
ค่าเช่าเดือนละสามพันหกร้อยหยวน
ตอนแรกเธอเคยอยู่ห้องแบ่งเช่าที่ราคาถูกกว่านี้ เพราะหน้าตาดี เลยถูกคนมาเคาะประตูกลางดึกอยู่บ่อย ๆ แถมเก็บเสียงก็แย่มาก กลางดึกมักได้ยินเสียงหนังโป๊ที่ห้องข้าง ๆ จงใจเปิดให้ดัง หลังจากนั้นเธอเลยหาบ้านเช่าแบบมีห้องส่วนตัวทั้งหลัง