(ยัยเด็กโง่ที่ตะโกนว่าเอา เอา เอาในตอนที่แล้ว พวกคุณลืมไปหรือเปล่าว่าน้องเจียงหวานกำลังมีประจำเดือนอยู่ (≖‿≖)✧.......
ฮิฮิฮิฮิฮิ......)
“เอาไหม?”
เอา
อยาก
ทั้งร่างกายและจิตใจของเจียงหวานอยากตอบตกลง แต่สติบอกเธอว่าไม่ได้
ถ้ายอมให้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง ต่อจากนี้มันก็จะยิ่งเกิดขึ้นบ่อยขึ้น และยิ่งไร้ขอบเขต
พอหัวหยานเล่นจนเบื่อ เขาก็ยังเป็นเจ้าของทรัพย์สินนับแสนล้านเหมือนเดิม แต่ถ้าเธอเสียเวลาและแรงกายแรงใจไปเล่นกับเขา ก็เหมือนคนตัดฟืนเจอกับคนเลี้ยงแกะ ทั้งคู่คุยกันอยู่ครึ่งบ่าย สุดท้ายคนเลี้ยงแกะกลับบ้านไปอย่างอิ่มเอมใจ ส่วนเธอกลับไม่เหลืออะไรเลย
เธอไม่มีทุนจะเล่นอย่างนั้น
เธอต้องทำงาน ต้องเลื่อนตำแหน่ง ต้องมีหน้าที่การงานที่รุ่งโรจน์
เธอไม่อยากกลายเป็นนางเอกในหนังสือรวมภาพหญิงสาวแห่งกรุงปักกิ่ง ที่ดูเหมือนขยันทำงาน แต่แท้จริงกลับจมอยู่ในแสงสีจนถอนตัวไม่ขึ้น
เจียงหวานเม้มริมฝีปาก แล้วดึงมือที่หัวหยานโอบรัดตัวเธออยู่ออก
“กระเป๋าของฉันยังอยู่ในรถ คุณช่วยไปหยิบให้หน่อยได้ไหมคะ ฉันไม่รู้ทาง”
ถ้าเป็นวันอื่น เจียงหวานไม่มีทางรบกวนให้หัวหยานช่วยหยิบของให้
แต่เธอต้องการข้ออ้างที่ฟังขึ้น เพื่อจบความกำกวมที่กำลังจะควบคุมไม่อยู่ครั้งนี้
เธอรู้ว่าหัวหยานจะเคารพการตัดสินใจของเธอ เขาไม่คิดทำเรื่องบังคับขืนใจผู้หญิงอยู่แล้ว
หัวหยานหมุนตัวเจียงหวานให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา ความปรารถนาบนใบหน้าจางหายไปเกือบหมด