เจียงหวานเป็นฝ่ายส่งคำเชิญออกไปก่อน หัวหยานย่อมปฏิเสธไม่ได้
แม้ปากจะยังสงบนิ่งเหมือนเดิม “ไม่กลัวเปิดประตูรับหมาป่าเข้าบ้านแล้วหรือ”
“กลางวันแสก ๆ แบบนี้ คุณจะกลายร่างหรือคะ” เจียงหวานแกล้งหยอกเขา
หัวหยานก้าวยาว ๆ เข้าไปนั่งบนโซฟา “พูดมา จะคุยเรื่องงานใช่ไหม”
เจียงหวานไม่มีทางคุยเรื่องอื่นกับเขาหรอก
“ฮิ ๆ” เจียงหวานอุ้มโน้ตบุ๊กเดินไปนั่งข้างหัวหยาน แล้วเข้าประเด็นทันที “ฉันมีไอเดียอยู่สองสามข้อค่ะ ประธานฮัว”
“เมื่อกี้บนโต๊ะอาหารเงียบเชียว ตอนนี้มีไอเดียแล้วหรือ”
“ฉันเป็นแค่พนักงานฝึกหัดที่ไม่มีประสบการณ์ จะไปเผยความคิดที่ยังไม่ตกผลึกต่อหน้าคนที่อาจเป็นคู่แข่งกันสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไงคะ ฉันเสียหน้าไม่เท่าไร แต่จะทำให้หัวเสี่ยเสียหน้าก็ไม่ได้สิคะ”
หัวหยานเป็นคนภาคเหนือ ส่วนเจียงหวานเป็นคนภาคใต้
คนภาคใต้พูดจาเสียงเบานุ่มนวลอยู่แล้ว พอเติมความขี้เล่นลงไปนิดหน่อย ก็ฟังเหมือนกำลังออดอ้อน
ผู้ชายแข็งทื่ออย่างหัวหยานทนฟังแบบนี้ไม่ไหว ใจละลายจนความเป็นชายแข็งผงาด
“ความคิดที่ยังไม่ตกผลึกก็เอามาบอกฉันได้แล้วหรือ” ในบริษัท หัวหยานไม่มีทางนั่งฟังพนักงานฝึกหัดรายงานงานหรอก
เจียงหวานร้องอ๋อ “งั้นพรุ่งนี้ฉันไปรายงานผู้อำนวยการเพ่ยก็ได้ค่ะ”
เจียงหวานเก็บโน้ตบุ๊ก เตรียมจัดกระเป๋า แต่หัวหยานดึงตัวเธอไว้ “พูดมา ฉันฟังอยู่”
“โอเค หกข้อค่ะ”
พอเห็นเธอชูนิ้วบอกเลขหก หัวหยานก็เปลี่ยนสีหน้าเร็วยิ่งกว่าพลิกหนังสือ รู้ตัวทันทีว่าถูกหลอกเข้าแล้ว
ดีนี่ ดูท่าจะเป็นคนคิดแค้นเสียด้วย
เมื่อวานเขาขู่เธอ วันนี้เธอเลยแกล้งเขากลับ
“หนึ่ง ถนนการค้าฝั่งตะวันตก คุณภาพสินค้าและการบริการไม่สอดคล้องกับราคาอย่างรุนแรง จากรายงานจะเห็นว่ากลุ่มลูกค้าหลักยังเป็นคนหนุ่มสาวที่มีกำลังซื้อสูง แม้จำนวนจะลดลง แต่ก็ยังต้องรักษาคุณภาพการบริการไว้ รูปแบบธุรกิจปรับเปลี่ยนได้ จากการบริหารเองเป็นเปิดให้แบรนด์ต่าง ๆ เข้ามาเช่าพื้นที่ วิธีนี้จะช่วยถ่ายโอนความเสี่ยงทางธุรกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพ แม้กำไรจะลดลง แต่ก็ช่วยแบ่งเบาภาระของคุณกู้ได้ และลดค่าใช้จ่ายด้วยค่ะ”