เช้าวันพุธ เจียงหวานสวมชุดใหม่ทั้งชุด
เสื้อเชิ้ตผ้าชีฟองสีฟ้าเทาเข้าคู่กับกระโปรงทรงสอบสีครีมยาวคลุมเข่า
คืนก่อนเธอหมักผมด้วยมาสก์บำรุงผม พอเดินเส้นผมก็พลิ้วไหว ดูหอมหวานไปทั้งตัว
ตอนนั่งรถไฟใต้ดินมีผู้ชายมาขอไวแชต แต่เธอปฏิเสธอย่างสุภาพ
หลุยส์เห็นเจียงหวานในร้านกาแฟ จึงเลื่อนแว่นกันแดดลงมามองสำรวจ
“พัฒนาขึ้นเยอะเลยนะ กระต่ายน้อยเจียง ชุดนี้ทำฉันหลงเสน่ห์จนแทบตายเลย”
เจียงหวานไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่พอเห็นหลุยส์ทีไรก็รู้สึกประหม่าอยู่หน่อย ๆ “สวัสดีตอนเช้าค่ะ หลุยส์”
“ต่อไปลองสไตล์ใหม่ ๆ บ้างสิ ใส่เสื้อเชิ้ตขาวทุกวันน่าเบื่อจะตาย”
“ค่ะ ฉันจะลองให้มากขึ้น”
“วันนี้พรีเซนต์สมัครเป็นพนักงานประจำ มั่นใจไหม” หลุยส์รู้ว่าเจียงหวานแต่งตัว ‘จัดเต็ม’ แบบนี้ แสดงว่าเธอให้ความสำคัญกับการเป็นพนักงานประจำครั้งนี้มากแน่ ๆ
“ก็พอได้ค่ะ”
หลุยส์สั่งกาแฟสองแก้ว แล้วยื่นแก้วหนึ่งให้เจียงหวาน “ฉันเลี้ยง หวังว่ากาแฟแก้วนี้จะทำให้คุณอารมณ์ดีนะ”
เจียงหวานรับกาแฟมาจิบหนึ่งคำ หวาน ๆ อร่อยจัง
เธอมองฉลากบนแก้ว คาปูชิโนหวานเต็มระดับ
“คุณยังดื่มแบบหวานเต็มระดับด้วยเหรอคะ”
“วันนี้ร่างกายไม่ค่อยสบาย ต้องพึ่งกาแฟแก้วนี้ช่วยให้ฉันอารมณ์ดีหน่อย”
เห็นไหม เทพธิดาสาวสุดเย็นชาที่ดื่มกาแฟขมทุกวันก็ยังดื่มกาแฟนมหวาน ๆ ร้อน ๆ ได้เหมือนกัน
ในลิฟต์ หัวหยานเห็นลูกน้องสองคนคุยหัวเราะกันสนุกสนาน จึงเอ่ยถามว่า “พวกคุณสองคนสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่”
“คนสวยดึงดูดคนสวยไง เข้าใจไหม”
หัวหยานไม่เข้าใจ เขาเคยได้ยินแต่คนต่างเพศดึงดูดกัน และคนสวยอิจฉากันเอง