ถังหนิงแต่งตัวจัดจ้านเหมือนเคย ข้างกายมีพานเจียเจียผู้ติดตาม
พวกเธอนั่งอยู่บนโซฟา ถังหนิงยิ้มพลางพูดขึ้นว่า
“เจียงหวาน รู้ว่าช่วงนี้คุณเหนื่อยมาก ฉันกับเจียเจียก็เลยมาช่วยด้วย”
“มาช่วยให้วุ่นวายกว่าเดิมหรือคะ” เจียงหวานพูดตรง ๆ
การแบ่งงานในโครงการเป็นหน้าที่ของผู้รับผิดชอบโครงการ หลินเสี่ยวหรานไม่ได้ระบุชื่อพานเจียเจียกับถังหนิงไว้ในสัญญา ดังนั้นพวกเธอจึงไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมโครงการแคมป์ปิ้ง
เหตุผลเดียวที่ทั้งสองคน ‘ใจดี’ ขนาดนี้ ก็เพราะหัวหยานอยู่ที่นี่
ถังหนิงถนัดพูดจาหวานหู “พวกเราเป็นรุ่นเดียวกัน งานที่คุณทำได้ พวกเราก็ทำได้เหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นเจียเจียก็เป็นพนักงานประจำแล้ว เก่งกว่าพวกเราอีกนะ~ แถมพวกเรายังยอมสละวันหยุดมาช่วยงาน คุณไม่ควรพูดขอบคุณสักคำหรือคะ”
เจียงหวานยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “อย่างนั้นก็ลำบากพวกคุณแล้วค่ะ”
เธอไม่ได้โต้เถียงต่อ เพราะที่นี่เป็นสำนักงานของฝ่ายลูก ฝ่ายรับเหมาจึงไม่ควรแสดงความไม่ลงรอยภายในให้เห็น
เจียงหวานหยิบกล่องข้าวไปนั่งที่โต๊ะทำงานของเซี่ยวลี่ “บ่ายนี้พวกคุณไปช่วยงานที่ร้านลูกปัดประกอบนะ”
ถังหนิงถามว่า “ได้ค่ะ แล้วประธานฮัวจะไปด้วยไหมคะ”
“เรื่องเล็กน้อยแบบนี้ ประธานฮัวไม่ลงมือทำเองหรอก ปกติเขาอยู่เบื้องหลังคอยชี้แนะทุกอย่าง”
พูดยังไม่ทันขาดคำ ชายหนุ่มที่ควรอยู่เบื้องหลังก็เดินเข้ามา เขาสวมเสื้อผ้าสีดำทั้งชุด ดูเท่สะดุดตา สวมหมวกแก๊ปปีกโค้ง ย่างก้าวฉับไวราวกับมีลมพัดตามตัว
นี่เป็นครั้งแรกที่ถังหนิงเห็นหัวหยานในชุดลำลอง เธอชะงักงัน สายตาจับจ้องราวกับแฟนคลับที่ได้เห็นดาราดังตัวเป็น ๆ
“ประธานฮัว คุณมาแล้วค่ะ”
กู้หลิงเหลือบมองก็รู้ว่าถังหนิงหลงใหลหัวหยาน เขาเดินมานั่งข้างเจียงหวานแล้วกระซิบว่า “คู่แข่งหัวใจของคุณเหรอ”
เจียงหวานตักซอสเนื้อสับขึ้นมาหนึ่งช้อน “ถ้าไม่มีใจ แล้วจะมีคู่แข่งได้ยังไงคะ”