เฉินหยางหยางเห็นคนร้ายกำลังจะแทงมีดเข้ามา จึงคว้าคนที่อยู่ข้างตัวมาขวางไว้ตรงหน้า
อวี๋เจียวเจียวที่ถูกคว้าตัวไปมีใบหน้าซีดเผือด ร่างสั่นเทาราวกับลูกนก หวาดกลัวจนหยาดน้ำตาไหลพราก
คนร้ายผู้เหี้ยมโหดกำมีดสั้นพุ่งแทงอวี๋เจียวเจียว
อวี๋เจียวเจียวหลับตาปี๋ ยอมแพ้ต่อการขัดขืน
ทว่าความเจ็บปวดที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น
รอบข้างมีเสียงสูดหายใจเฮือกดังขึ้นพร้อมกัน
อวี๋เจียวเจียวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างหวาดหวั่น ภาพตรงหน้าทำให้เธอตกตะลึงจนพูดไม่ออก
ร่วนชูถังมือเปล่ากำลังต่อสู้ชุลมุนกับคนร้าย
คนร้ายมีมีดอยู่ในมือ แถมยังขาดสติ ท่วงท่าการต่อสู้ไร้แบบแผน เขากวัดแกว่งมีดสั้นอย่างบ้าคลั่ง แทงและฟันสะเปะสะปะโดยไม่สนชีวิต ร่วนชูถังหลบซ้ายหลบขวา หลีกเลี่ยงการโจมตีที่อาจคร่าชีวิตได้ แต่ก็ยังถูกมีดบาดเข้าที่แขน
เลือดสดไหลออกมาทันที เปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวของเธอเป็นรอยแดง
คนร้ายคำรามลั่น “แกหาเรื่องตายเองนะ!” ก่อนยกมีดพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง
ร่วนชูถังอดกลั้นความเจ็บ เบี่ยงตัวหลบมีดสั้น แล้วคว้าข้อมือข้างที่ถือมีดของคนร้ายไว้ บิดอย่างแรง
เสียงกร๊อบดังขึ้นพร้อมเสียงร้องโหยหวนของคนร้าย
คนร้ายเจ็บจนเผลอคลายมือ มีดสั้นจึงร่วงลงพื้น
ชูถังเตะมีดสั้นกระเด็นไปไกล เพื่อนร่วมงานชายคนหนึ่งฉวยโอกาสก้มลงเก็บมันขึ้นมา
เมื่อไม่มีมีดสั้นเป็นภัยถึงชีวิตแล้ว คนร้ายก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของร่วนชูถังอีกต่อไป
ชูถังซัดหมัดตรงใส่คนร้ายเป็นชุดจนเขาร้องโอดโอย จากนั้นก็เตะเข้าที่ศีรษะของชายคนนั้นอย่างแรง
ชายคนนั้นถูกเตะจนมึนงง แทบไม่รู้ทิศทาง ยังไม่ทันตั้งหลักได้ ชูถังก็ซัดแข้งใส่เป็นชุด ก่อนเหวี่ยงเขาข้ามไหล่ฟาดลงพื้นอย่างแรง
เสียงอุทานด้วยความตกใจดังขึ้นรอบด้านไม่ขาดสาย