เหอเหวินเหวินเป็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่เรียบร้อยและอ่อนแอ ตอนนั้นเธอตกใจจนหลบอยู่ข้างหลังชูถัง
เหลียงอวี่ต๋าเห็นว่าร่วนชูถังสวยกว่าเหอเหวินเหวินมาก ก็เลยตามตื๊อไม่ยอมให้เธอไป ทั้งยังบังคับให้ชูถังเพิ่มช่องทางติดต่อของเขาและคบกับเขา แถมยังพูดจาลามกไร้ยางอายออกมาอีกหลายประโยค
ชูถังจำได้ว่าตอนนั้นเธอกลัวแทบตายเหมือนกัน หน้าโรงเรียนมีนักเรียนเดินผ่านไปมาตั้งมากมาย แต่กลับไม่มีใครสักคนเข้ามาช่วยพวกเธอ
ตอนนั้นเธอยังไม่ได้เรียนวิชาป้องกันตัว จึงไม่กล้าลงมือกับเหลียงอวี่ต๋า
ตอนนั้นเธอจนตรอกเลยคว้าอะไรก็ได้มาลองเสี่ยง จึงรวบรวมความกล้าพูดโม้กับเหลียงอวี่ต๋าว่าเธอมีพี่ชายที่คลุกคลีอยู่ในวงการนักเลง ถ้าเขากล้ารังแกเธอ พี่ชายไม่มีทางปล่อยพวกเขาไว้แน่
ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นเธอน่าจะโทรหาเจียงสือซวี่จริง ๆ
“พี่ ครั้งก่อนพี่พูดใช่ไหมว่าถ้าใครกล้ารังแกฉัน พี่จะหักขามัน อืม ๆ ใช่ มีคนรังแกฉัน รีบมาช่วยหน่อยสิ”
“พวกเขามีกันหลายคน ฉันกับเพื่อนผู้หญิงอีกคนสู้ไม่ไหวหรอก”
“อยู่ที่ไหนเหรอ อ้อ ๆ โรงเรียนมัธยมทดลองเจียงเฉิงแห่งที่เจ็ด”
หลังวางสาย ชูถังก็พยายามคุยโม้ว่าเขาพี่ชายที่คลุกคลีอยู่ในวงการนักเลงของเธอเก่งกาจแค่ไหน
“ฉันบอกพวกนายไว้เลยนะ พี่ฉันมีลูกน้องเป็นร้อยคน แต่ละคนฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาเก่งกว่าลูกกระจ๊อกของพวกนายตั้งเยอะ พวกเขาไม่เคยแพ้ใครเวลาไปตีกัน นาย...อย่าเข้ามานะ ถ้ากล้าแตะต้องฉันแม้แต่เส้นผม พี่ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
เหลียงอวี่ต๋าก้าวเข้ามาใกล้ชูถังสองก้าว ท่าทางวางอำนาจอย่างไม่แยแส “โห จริงเหรอ งั้นเรียกพี่ชายเธอมาเลยสิ จะเป็นลาหรือม้าก็ลากออกมาวิ่งดูก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ”
“นาย—” ชูถังโมโหจนแก้มป่อง จ้องเขาเขม็ง “นายนั่นแหละลา!”