กำหนดวันวิวาห์ไว้ปลายเดือน
หลินหลงนำสาวใช้ติดตัวมาจากบ้านถึงสี่คน พร้อมทั้งขอสัญญาซื้อขายตัวติดตัวมาด้วย
จินชุน ปั้นเซี่ย จิ้งชิว ลี่ตง และนางนมของนางคือ พี่เลี้ยงเซี่ย
สาวใช้ทั้งสี่นี้เติบโตมาพร้อมกับหลินหลง ต่างมีฝีมือเฉพาะตัว
ส่วนพี่เลี้ยงเซี่ยนั้นเฉลียวฉลาดและสุขุม ดูแลหลินหลงมาตั้งแต่เกิด รักใคร่นางดั่งลูกสาว
...
จวนโหวฉางผิง
เรือนเยากวง
หยุนจีเปิดลิ้นชักเครื่องประดับ ในช่องเล็กๆ ของลิ้นชักมีเครื่องประดับล้ำค่าหรูหราหลากหลายชิ้น สะท้อนแสงเทียนระยิบระยับวาบหวาม
นางหยิบปิ่นปักผมทองคำประดับทับทิมอันหนึ่งขึ้นมาชื่นชม "เมื่อเช้าอา มองส่งคนมาส่งให้ บอกว่าตรงกับอันที่ท่านสนมเอกใส่อยู่ทุกประการ"
หลี่เฉิงหยวนวันนี้ติดตามท่านหญิงชราไปสู่ขอ ถือเป็นของขวัญชดเชยของเขา
ของขวัญมีค่ามาก แต่ยากจะระงับความโกรธแค้นได้
นางมีใบหน้างดงามดั่งภาพเขียน สีหน้าเรียบเฉย มือนั้นเล่นปิ่นปักผมอยู่
พึมพำกับตัวเอง "หากจะรักษาความกตัญญู เหตุใดจึงต้องสัญญากับข้าว่าจะมีเพียงข้าคนเดียว การที่เขารับผู้อื่นเป็นภรรยา ก็ดั่งบีบให้ข้ากลืนยาพิษ"
นางกระแทกปิ่นปักผมลงบนโต๊ะอย่างแรง ดอกทองที่หัวปิ่นบาดฝ่ามือจนเลือดสีแดงฉานไหลซิบ
ปีนั้นก็เป็นฤดูหนาวเช่นนี้ ท่านโหวถูกโจมตี ต่อสู้ไม่ไหวจนเสียที
นางพุ่งเข้าไปกอดเขาไว้ในอ้อมแขน แขนและหลังมือถูกฟันหลายแผล
ในฤดูหนาวระหว่างพักรักษาตัว เขาปรนนิบัติดูแลนางด้วยมือตนเองทุกวัน
นางเคยหลั่งเลือดเพื่อเขา เขาเคยหลั่งน้ำตาเพื่อนาง
พวกเขามีความผูกพันร่วมเป็นคนเป็นตาย คนภายนอกจะรู้ได้อย่างไร?
หยุนจียื่นนิ้วเรียวขาวดั่งหยก ลูบไล้ไปตามแผลเป็นยาวบนแขน
นางจะไม่ยอมให้หญิงใดมาแตะต้องผู้เป็นที่รักของนางเด็ดขาด
ต่อให้หญิงนั้นจะแบกรองตำแหน่งภรรยาเอกไว้ก็ตาม
...
ในที่สุดก็ได้ฤกษ์หมั้นหมาย ท่านหญิงชราหลี่สบายพระทัยยิ่งนัก
นั่งดื่มชาเล่าเรื่องสบายๆ กับคุณหญิงเจิ้ง เพื่อนสนิทของนาง ณ ห้องโถงกลางจวนโหว
"เหตุใดท่านจึงมองตาเหลนสาวตระกูลเฉินขึ้น? ตระกูลทั้งสองของท่านไม่นับว่าเทียบเท่ากันเลย" คุณหญิงเจิ้งสงสัย "หากจะรับภรรยาจากตระกูลต่ำกว่า ผู้ที่เต็มใจเข้าก็มีมากมาย"
"ข้าพิจารณาสาวจากตระกูลดีๆ มาหลายสิบคน ก็ไม่มีใครเหมาะสมสักคน" ท่านหญิงชราหลี่ถอนหายใจ
"คุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินส่งจดหมายเชิญมาด้วยตนเอง ข้าถูกใจจึงไปดู"
"ในจวนข้า... หากไม่มีคนที่มีกระดูกแข็งพอ คงยากจะคุมไว้ได้"
"ในบ้านมีคนก่อความเดือดร้อน ทั้งจวนก็ไม่สงบสุข"
"ก็เพราะเฉิงหยวนทะนุถนอมเธอเกินไปต่างหาก" เจิ้งซื้อพูดหยอกเย้า
"ดังนั้นจึงต้องมีสะใภ้ที่เข้มแข็งมาควบคุมเขาไว้"
ท่านหญิงชราลูบแขนเสื้อ ภายในยังมีจดหมายที่หลินหลงส่งมา
ลายมือพู่กันอักษรเหมยของหลินหลงที่คมเข้มแฝงพลัง ทำให้ท่านหญิงชราหลงใหล—
"ข้าได้ยินว่า ท่านหญิงชราต้องประสบกับปัญหาภายในจวน นางหยุนได้รับความโปรดปรานเหนือใครในเรือนชั้นใน หลี่เฉิงหยวนละเลยธรรมเนียม ทั่วทั้งจวนหารู้จักรักษากฎเกณฑ์ของวงศ์ตระกูลไม่
ข้าไม่มีความสามารถ ขอเป็นแม่เรือน ไม่แย่งความรัก ไม่อิจฉาริษยา แต่ขอเพียงศักดิ์ศรีของภรรยาเอกและอำนาจของแม่เรือน
หากท่านหญิงชรายินยอม พรุ่งนี้การตรวจร่างกายที่จวนตระกูลเฉิน จะเป็นจุดเริ่มต้นที่เราทั้งสองได้รู้จักกัน"
...
วันมงคลสมรส หลินหลงถูกพี่เลี้ยงเซี่ยพยุงขึ้นเกี้ยวพานาง
เสียงร้องไห้ของมารดาด้านหลังปนกับเสียงประทัดดังขึ้น
นางไม่ได้ร้องไห้ตอนออกเรือน ผู้ชายแต่งงานไม่มีวันร้องไห้ แต่ผู้หญิงขึ้นเกี้ยวต้องร้องไห้ เป็นเพราะลางสังหรณ์ว่าวันข้างหน้าในบ้านสามีจะลำบากหรือ?
นางหลับตาสะสมกำลัง คืนนี้จะต้องไม่สงบแน่นอน
...
งานเลี้ยงฉลองที่จวนโหวฉางผิงจัดตั้งแต่บ่ายจนดึกดื่นจึงเลิกรา
หลังจากกราบไหว้ฟ้าดิน หลินหลงกลับมาที่เรือนนั่งอยู่ถึงสองชั่วยาม
เสียงดนตรีหน้าเรือนเงียบลงในที่สุด พอหยุดกระทันหัน ยิ่งเงียบงันประหลาด
พี่เลี้ยงเซี่ยส่งสัญญาณตา เรียกสาวใช้ทั้งสี่ออกไปนอกห้อง
ในห้องเหลือเพียงหลินหลงผู้เดียว
หลินหลงได้ยินเสียงฝีเท้าและมือเปิดม่าน ลมเย็นโชยนำกลิ่นไม้สน ไม้จันทน์ขาวปนกับกลิ่นสุราพัดเข้ามาในห้อง
หลี่เฉิงหยวนใช้คันฉายเปิดผ้าคลุมหน้า เห็นภรรยาใหม่ของตนเป็นครั้งแรก
"เจ้า... ชื่อใหญ่เสิ่นเจา ชื่อรอง?"
"หลินหลง"
หลินหลงผ่อนลมหายใจ ใบบมิได้มีความเขินอายของสาวใหม่
"ท่านโหว ข้าเห็นท่านดื่มมาไม่น้อย เชิญพักผ่อนได้แล้ว จะร่วมดื่มสุราร่วมถ้วยกับข้าหรือไม่?"
หลี่เฉิงหยวนสายตาหม่นหมอง มองออกไปนอกหน้าต่างแล้วเอ่ยเบาๆ "ข้าร่วมดื่มกับเจ้า นางคงเสียใจ"
หลินหลงชี้ไปที่เตียง หลี่เฉิงหยวนกลับเข้าใจผิด สีหน้าหมองคล้ำลง "ข้าคิดว่าเราได้พูดกันชัดเจนแล้ว"
หลินหลงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย "เหอะ ท่านโหวเป็นคนเจ้าอารมณ์ หลินหลงเพียงให้ท่านไปนอน ท่านกับข้าจะนั่งค้างทั้งคืนหรืออย่างไร?"
หลี่เฉิงหยวนเดินไปที่เตียงอย่างเงียบๆ หลินหลงก้มลงช่วยเขาถอดอาภรณ์
แต่เอางเข็มขัดหยกคาดเอวนั้นไม่ออกเสียที
นางโน้มตัวลง หัวเกือบมุดเข้าไปในอ้อมแขนเขา หลี่เฉิงหยวนอยากผลักนางออก แต่ร่างกายหนักอึ้ง จึงปล่อยให้นางจัดการ
"ได้แล้วๆ ในที่สุดก็แก้ออก"
"ท่านโหวโปรดอภัย หลินหลงเพิ่งเป็นภรรยา การปรนนิบัติยังต้องฝึกฝนอีก"
นางปูที่นอนอย่างไม่เก้อเขิน หลี่เฉิงหยวนถอดชุดมงคลออก นอนพิงเตียง ดวงตาสั่นเครือด้วยฤทธิ์สุรา
หลินหลงไปถอดเครื่องประดับด้วยตนเอง
นางสยายผม ปูผ้ารับโลหิตลงบนที่นอน นอกหน้าต่างเริ่มวุ่นวาย
เป็นสาวใช้ติดตัวของนางกำลังโต้เถียงกับผู้ใด
หญิงคนหนึ่งนอกหน้าต่างร้องเรียกเสียงดัง "ท่านโหว ยายหนองบาดแผลของคุณหญิงหยุนกลับมาเจ็บอีกแล้ว อาการเจ็บแน่นหน้าอกก็กำเริบ ขอให้ท่านไปดูด้วยเถิด"
"ยายหนองให้นางทาสมาขอโทษคุณหญิง แต่บาดแผลเก่าของนางพอถึงวันครึ้มฟ้าครึ้มฝนก็เจ็บปวดทนไม่ไหว ขอคุณหญิงโปรดอภัยด้วย"
หลี่เฉิงหยวนรีบลุกขึ้น จะสวมรองเท้า
หลินหลงเตะรองเท้าข้างหนึ่งเข้าใต้เตียง มือเล็กกดไหล่หลี่เฉิงหยวนไว้แน่น ฝ่ามืออุ่น "ท่านโหวอย่าลืมสิ่งที่ท่านสัญญาไว้ตอนหมั้นหมาย"
หลี่เฉิงหยวนมองออกไปนอกประตู สีหน้าไม่เป็นมิตรเหมือนเมื่อครู่แล้ว
"วันนี้ท่านก้าวออกจากประตูนี้ไป วันหน้าข้าก็เป็นตัวตลกของทั้งจวน วันต่อมาทั่วเมืองหลวงจะหัวเราะข้าที่คืนวันวิวาห์ยังครองสามีไว้ไม่ได้"
"อีกทั้ง จวนโหวฉางผิงใหญ่โตเพียงนี้ ไม่มีหมอประจำจวนหรือ?"
หลี่เฉิงหยวนแม้ไม่พอใจ แต่ก็ถูกหลินหลงพูดจนจนมุม
เขาขมวดคิ้วนั่งลง นิ้วเคาะโต๊ะไม่หยุด สีหน้าไม่อาจซ่อนความร้อนใจได้
หลินหลงเดินไปที่หน้าต่าง เบือนหน้าไปทางด้านนอก "จินชุน เรียกหมอประจำจวนไปตรวจรักษาให้คุณหญิงหยุน อย่าทำให้บาดแผลของคุณหญิงแย่ลง พรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยมเอง"
"ปั้นเซี่ย เอาน้ำร้อนมา"
พอได้ยินว่าน้ำร้อน สาวใช้ที่มาเรียกนั้นกลับวิ่งเล็กๆ ออกไป
หลินหลงเปิดช่องประตู พี่เลี้ยงเซี่ยตามที่นางสั่งไว้ก่อนแล้ว ส่งเลือดไก่ห่อเล็กๆ เข้ามา
หลี่เฉิงหยวนเบิกตากว้างมองหลินหลงราดเลือดไก่ลงบนผ้ารับโลหิต
"เจ้า...?"
"แล้วจะทำอย่างไรได้?" หลินหลงทำตาบริสุทธิ์ "หรือให้สามีลำบากหน่อย?"
เขาสีหน้าไม่ดีขึ้น "อายุยังน้อย แต่กลับมีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย"
ทั้งคู่ยังไม่ได้นอน ข้างนอกมีคนมาอีก คราวนี้เป็นหยุนจีมาด้วยตนเอง
นางร้องไห้อย่างน่าสงสาร "คุณหญิงโปรดอภัย ข้ารู้สึกไม่สบาย ท่านโหวเคยดูแลข้าด้วยตนเอง บาดแผลเก่าของข้าอยู่ในที่ลับ ไม่อยากให้ผู้อื่นจับต้อง หมอประจำจวนรักษาโรคได้ แต่ปรนนิบัติไม่ได้ คุณหญิงอย่าได้โทษข้าเลย..."
นางร้องไห้พลางพูดไป ทำให้หลี่เฉิงหยวนเดินไปเดินมาในห้องไม่หยุด
หลินหลงถูกวางไว้บนที่สูง จะทำอย่างไรก็ผิดไปหมด
ปล่อยเฉิงหยวนไป ท่านหญิงชราฝั่งนั้นก็อธิบายยาก ชื่อเสียงก็เสีย ไม่สามารถตั้งตนได้
ไม่ปล่อยเขา ก็เห็นได้ว่าหยุนจีไม่บรรลุจุดประสงค์แล้วจะไม่ยอมเลิกรา
หลี่เฉิงหยวนกำมือแน่น คลายออก กำแน่นอีก หลายครั้ง ในที่สุดก็พูดกับหลินหลง "ขอโทษเจ้า ข้าผิดคำพูด"
พูดจบก็ลุกขึ้นจะไป