หลินจือแบมือทั้งสองข้าง สีหน้าราวกับเป็นเรื่องสมเหตุสมผลอยู่แล้ว
“ไม่อย่างนั้นจะให้ทำยังไงล่ะ? ลองคิดดูสิ เลขาธิการกู้หรือผู้อำนวยการกัวในโรงงาน จะยอมให้ญาติตัวเองเข้ามาทำงานในสำนักงานโรงงานหรือไง?”
ถัง กั๋วอันแตะจมูก ความรู้สึกในใจซับซ้อนปนเปกันไปหมด
เดิมทีหล่อนคิดจะกดหลินจือไว้บ้าง เพื่อให้อีกฝ่ายตั้งใจทำงาน อย่าเห็นว่าตัวเองมีความสามารถแล้วจะปล่อยตัวตามสบายไปเสียหมด
ใครจะคิดว่าหลินจือเป็นคนหัวแข็ง พูดอะไรไปก็เถียงกลับได้ทุกคำ
ว่าแต่คนทำงานด้านเทคนิคแบบนี้ ปกติไม่น่าจะพูดเก่งขนาดนี้ไม่ใช่เหรอ?
หล่อนเคยได้ยินความสามารถของหลินจือมาแล้ว ทักษะซ่อมรถของอีกฝ่ายเป็นสิ่งที่โรงงานต้องการมากที่สุด
หัวหน้าทุกระดับในโรงงานต่างให้ความสำคัญกับหลินจือ หล่อนเองก็ชื่นชมคนที่มีฝีมือจริงแบบนี้
ตอนที่อีกฝ่ายเพิ่งมาประจำงาน หล่อนตรวจประวัติมาแล้ว สาวน้อยคนนี้จบมัธยมปลาย แถมผลการเรียนยังดีมาก
งานในสำนักงานโรงงานพวกนี้ ถ้าตั้งใจเรียนรู้ให้ดี อีกฝ่ายทำได้แน่นอน
ดูท่าคงต้องใช้วิธียั่วให้ฮึดแล้วล่ะ
ถัง กั๋วอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ ผ่านไปพักใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า
“ฉันรู้ความสามารถของเธอ เลขาธิการกู้ก็เล่าเรื่องของเธอให้ฟังทุกอย่างแล้ว
ถัง กั๋วอันอย่างฉันดูคนไม่เคยดูที่เส้นสาย ดูแค่ความสามารถเท่านั้น
ถ้าเธอทำงานพวกนี้ในสำนักงานโรงงานได้สำเร็จ ถึงจะเรียกว่ามีฝีมือจริง”
หลินจือยิ้ม คิดจะให้หล่อนทำงานก็บอกมาตรง ๆ สิ
เมื่อกี้ยังอบรมหล่อนอยู่เลย ตอนนี้กลับให้หล่อนพิสูจน์ตัวเองอีก หัวหน้าถังคนนี้เห็นชัด ๆ ว่าไม่อยากให้หล่อนปล่อยตัวตามสบายสินะ