เซี่ยเจิ้งได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากตัวหลินจือ ทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วนไปทั้งตัว
แต่ก็ไม่กล้าขยับหนี เพราะหลินจือพิงไหล่เขาอยู่แล้ว กลัวว่าถ้าขยับหนี นางจะตกลงไป
เขาคอยใช้มือบังเป็นระยะ เพียงครู่เดียว หลินจือก็ได้กลิ่นฉุนจากตัวเซี่ยเจิ้ง
นี่เป็นกลิ่นของหินกัมมันตรังสีหรือ?
หัวใจหลินจือดิ่งวูบ นางขยับเข้าไปดมใกล้ ๆ อีกครั้ง นี่เป็นกลิ่นของหินกัมมันตรังสีจริง ๆ
เซี่ยเจิ้งเห็นหลินจือดมตัวเขาไปมาราวกับสุนัข
เขาเองก็คิดว่าตัวคงมีกลิ่นอะไรติดอยู่ จึงก้มลงดมดู
“ตัวท่านมีกลิ่นอะไรหรือ? เหมือนจะมาจากมือซ้ายของท่านนะ!”
เซี่ยเจิ้งขมวดคิ้ว ยกมือซ้ายขึ้นมายื่นตรงหน้าหลินจือ
หลินจือเอื้อมมือไปจับข้อมือเขาไว้ แล้วขยับเข้าไปดมอย่างละเอียด คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
“ท่านไปสัมผัสวัสดุหินที่มีกัมมันตรังสีมาหรือ? มือท่านมีแผลอยู่ หากไปโดนหินแบบนี้ แผลจะหายยากนะ”
เซี่ยเจิ้งชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ เพียงดึงมือกลับมา
วันนี้เขามาที่โรงงาน ยังไม่ได้สัมผัสสิ่งของในโรงงานเลย
หลินจือบอกว่าได้กลิ่นวัสดุหินที่มีกัมมันตรังสี ไม่ก็เป็นเพราะบาดแผลของเขาเอง
ไม่อย่างนั้นก็เป็นเพราะยาที่ทา ถูกใครบางคนแอบทำอะไรเข้าให้
นี่มันกัมมันตรังสีนะ! ถ้ามือของเขาพิการเพราะวัสดุหินแบบนี้ล่ะก็...
ความเสียหายจากกัมมันตรังสีนั้นไม่อาจฟื้นคืนได้
โดยเฉพาะถ้าซึมเข้าไปถึงอวัยวะภายในทั้งห้า ยิ่งรักษาไม่ได้ใหญ่
ถ้าเป็นเพราะยาที่เขาทามีปัญหา อย่างน้อยอาการก็คงยังไม่ร้ายแรงนัก